Tuesday, 14 August 2018

NESAMULLA VAANSUDARE 8

அதற்காக இன்னொருவன் முன் போய் நிற்பதா என்று திணறினாள்... மெல்ல தலையை மட்டும் அசைத்தாள்.... ஆபிசிற்கு லீவ் என்று தெரியப்படுத்தினாள். மாலை நான்கு மணிக்கு தாயும் மகனுமாக மூர்த்தி வந்தான்.... அவள் மிதமாக ஆபிஸ் போவதுபோலத்தான் தன்னை ரெடி செய்துகொண்டு இருந்தாள். சிம்பிளான புடவை, எப்போதும் தன் மீது கிடக்கும் நகைகள் என்று.... சிற்றுண்டியுடன் அவர்கள் முன்னே செல்ல கால் தடுமாறியது,... துவண்டு விழுந்து விடுவோமோ என்று பயந்தாள்.... தைரியத்தை வரவழைத்தபடி முன்னேறினாள்..... அங்கே சென்று சிற்றுண்டியை கொடுத்துவிட்டு கை கூப்பி வணங்கிவிட்டு தந்தையின் அருகில் அமர்ந்தாள்.... மூர்த்தியை கண் எடுத்தும் நிமிர்ந்து பார்க்கவில்லை.

அவனே ஏதோ பேசினான் சில கேள்விகள் கேட்டான்.... அவனது தாய் மிகவும் அன்பாக அமைதியாக இருந்தார்.... தனிமையில் பேச அனுமதி கேட்டான்.... அவள் திடுக்கிட்டு தந்தை முகம் கண்டாள்.
“போம்மா பரவாயில்லை” என்று அவளை அனுப்பினார்.... அவளது அறையில் சென்று அமர, “என்னை நிமிர்ந்து நீங்க பார்க்கவெ இல்லையெ, பார்தாதானே என்னை பிடிச்சிருக்கான்னு சொல்ல முடியும்.... நான் என் மனசை சொல்லட்டுமா, எனக்கு உங்கள, உன்னை... ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு.... உனக்கு நடந்த அவமானம் எல்லாம் உங்கப்பா சொன்னார்..... அதைப்பற்றி எனக்கு கவலை இல்லை, மறந்துடு... நாம இனி புது வாழ்வா ஆரம்பிப்போம்....”

“உனக்கு என்னை பிடிச்சிருக்கும் பட்சத்தில் நான் உன்னை திருமணம் செய்துகொள்ள முழு மனசோட சம்மதிக்கிறேன்.... நீ என்னிடம் ஏதேனும் கேட்கணும்னா கேட்கலாம்” என்றான் . அவனை ஒரு நிமிடம் ஏறெடுத்து பார்த்துவிட்டு கவிழ்ந்து கொண்டாள்.
“எனக்கு என்ன சொல்றதுன்னு தெரியலை.... அப்பா திடீர்னு இந்த வரன் னு சொல்லி ஏற்பாடு பண்ணீட்டாரு.... என்னால பழைய நினவுகள்லேர்ந்து மீண்டு இதை ஏத்துக்க தெரியல.... நான் கொஞ்சம் யோசிக்கணும்.... உங்க மீது எந்த குறையும் இல்லை.... நீங்க நல்லா இருக்கீங்க, நல்ல வேலை சம்பளம், குணம்னு அப்பா சொன்னாரு.... எனக்கு தயவு செய்து கொஞ்சம் அவகாசம் கொடுங்க” என்றாள் தரையை பார்த்தபடி. அவன் மெல்ல சிரித்தான்.
“சரி அப்படியே ஆகட்டும்.... இது என்னோட கார்ட், நீ முடிவு செய்ததும் ஆம் என்றாலும் இல்லை என்றாலும் என்னை அழைத்து சொல்லணும் சரியா” என்றான். சரி என்று வாங்கிக் கொண்டாள்.

அவர்கள் சென்று விட்டார்கள்.
“போய் விவரம் சொல்றோம்னு சொல்லி இருக்காங்கம்மா, பாப்போம்” என்றார் அவளது தந்தை யோசனையுடன். அவளுக்கு புரிந்தது அவள் அவகாசம் கேட்டதால் அவனும் அவகாசம் வாங்கி இருக்கிறான் என்று.... நல்ல மனது என்று எண்ணிக்கொண்டாள்.

அடுத்த நாள் ஆபிசில் சித்துவை சந்தித்தாள்.
“என்னாச்சு நேத்து திடீர்னு லீவ்?” என்றான் அவனுக்கு உள்ளே ஒரே உதைப்பு. “என்னை பெண் பார்க்க மூர்த்தினு ஒருத்தர் வந்தாரு” என்றாள் அவனை ஓரக்கண்ணால் கண்டு
“என்னது” என்று அதிர்ந்தான். உடனே மறைத்துக்கொண்டான்.
“ஒ, அப்பறம் என்னாச்சு திருமணம் முடிவாகிடுச்சா?” என்றான் அவசரமாக. “இன்னும் இல்லை.... நான் என் முடிவ சொல்ல கொஞ்சம் அவகாசம் கேட்டிருக்கேன், அதனால் அவரும் எங்கப்பாகிட்ட ஒண்ணும் சொல்லாம டைம் கேட்டிருக்காரு” என்றாள்.
“ஒ என்று தளர்ந்தான். ‘இவனுக்கென்ன இவ்வளவு டென்ஷன் நானல்லவா படுகிறேன் டென்ஷன்’ என்று எண்ணிக்கொண்டாள்.

நான்கு நாட்கள் இப்படி செல்ல மூர்த்திக்கு என்னவென்று பதில் சொல்வதென்று யோசித்து தலை காய்ந்தது. அன்று மாலை அவள் கிளம்பும் முன் சித்துவிடம் ஒரு ரிப்போர்ட் ஒப்படைக்க வந்திருந்தாள்.
“என்ன முடிவு பண்ணே?” என்றான்.
“இன்னும் ஒண்ணும் தோணலை, அதான் ஒரே டென்ஷனா இருக்கு” என்றாள்.
அப்போது டீயுடன் வந்த ஆபிஸ் பையன் “மேடம், உங்கள பார்க்க மூர்த்தினு ஒருத்தர் வந்திருக்காரு, நீங்க மீட்டிங்ல இருக்கீங்கனு வரவேற்புல உக்கார வெச்சிருக்கேன்” என்று செய்தி சொன்னான். இருவருமே அதிர்ந்தனர்.
“நான் வரேன், அவர்கிட்ட என்ன சொல்றதுன்னு தெரியல” என்றபடி எழுந்தாள். அவனும் கூட எழுந்தான்.
“இரு நானும் வரேன்” என்றபடி எழுந்தான்.
“நீங்களா என் கூடவா, எதுக்கு, வேணாமே.... எனக்கு அசலே பயமா இருக்கு” என்றாள் கெஞ்சுதலாக.
“ஒண்ணும் பயமில்லை வா” என்று அவளோடு நடந்தான். வாசலில் மூர்த்தியை எதிர் கொண்டனர்.
“ஹலோ சங்கீதா” என்றான் அவன்.
“ஹலோ” என்றாள். “இது எங்க எம் டி” என்று அறிமுகம் செய்தாள்.
“ஹை” என்று கை கொடுத்துக் கொண்டனர்.
“இப்போ ஆபீஸ் முடியற நேரம்தானே, பர்மிஷன் போடறியா... நாம கொஞ்சம் வெளியில போலாமா சங்கீதா, ஒரு கப் காபி?” என்றான் மூர்த்தி,
“ஹான் வெளியிலா, இங்கேயே பேசலாமே” என்று தடுமாறினாள்.
“இங்கேயா, இல்ல நல்லா இருக்காது ப்ளீஸ் கம், நானே வீட்டுல விட்டுடறேன்.... நான் நல்ல பையன் மா... என்னை நம்பி வரலாம்” என்று பளீரென்று சிரித்தான்.
சித்துவை பார்த்து தலை அசைத்துவிட்டு அவனுடன் எழுந்து நடந்தாள். காரில் அவனுடன் அவள் செல்வதை ஒரு வித கையால் ஆகாத தனத்துடன் கண்டிருந்தான் சித்து.

காரில் ஏறி அவனுடன் பயணம் செய்யும்போது இது தகுந்தது அல்ல என்று மனம் கூறியது. சித்துவுடன் செல்லும்போது ஏற்படாத அசௌகரியமான நிலை இப்போது உணர்ந்தாள். தன் மனது அவனைத்தான் நாடுகிறது என்றும் அறிந்தாள். அந்த கணத்தில் தெளிந்தாள்.

“என்ன முடிவு செய்திருக்கே சங்கீதா?” என்று கேட்டான் காபி அருந்திக்கொண்டே.
“மிஸ்டர் மூர்த்தி, என்னை மன்னிக்கணும்.... நான் நல்லா யோசித்தேன்.... என் மன புண் இன்னும் ஆரலைன்னு இப்போதான் எனக்கே புரிஞ்சுது. உங்களைன்னு இல்லை, யாரையுமே இப்போதைக்கு மணக்க முடியும்னு எனக்குத் தோணலை... அதான்.... உங்க மேல எந்த தப்பும் குறையும் நான் சொல்ல வரலை.... நீங்க ரொம்பவே நல்லவர்.... என் கதை தெரிந்தும் என்னை முழு மனசோட ஏத்துக்க முன் வந்தீங்க.... அந்த நல்ல மனசை பாராட்டறேன், ஆனா என்னை மன்னிச்சுடுங்க” என்றாள் நேராக பார்த்து.

“இந்த முடிவுக்கும் உங்க எம் டி சித்தார்த்துக்கும் ஏதேனும் சம்பந்தம் உண்டா?” என்று கேட்டு அவளை அதிர வைத்தான்.
“என்ன சொல்றீங்க?” என்றாள்.
“இல்லை சித்துவ எம் டி அல்லாத தெரியுமா உனக்கு, ஏன் கேக்கறேன்னா, உன்னை என்னோட அனுப்பிச்சுட்டு தன் ஒரு பாகத்தையே தொலைத்தது போல நின்று கொண்டிருந்தார் சித்தார்த்.... ரியர் மிரர்ல நான் அவர் முகத்த பார்த்தேன்..... அதான் கேட்டேன்.... அவர் உன்னை...?” என்று இழுத்தான். இவ்வளவு தூரம் வந்துவிட்டது இன்னும் என்ன என்று துணிந்தாள். காரில் மூர்த்தியுடன் வரும்போதும் அவளுக்கு சித்துவுடன் சில சமயம் வெளியே போனதும் காபி குடித்ததும் அவன் சிரிக்க சிரிக்க பேசியதுமே நினைவில் ஆடியது வேறு உறுத்தியது.

“ஆம் மிஸ்டர் மூர்த்தி, அவர்தான் என்னை முதலில் மணப்பதாக இருந்தது.... அது நடக்கவில்லை.... அவரது கம்பனின்னு தெரியாமையே தான் நான் இங்கே வேலைக்கு சேர்ந்தேன்..... ஒரு நல்ல நட்புறவோடு தான் நாங்க பழகறோம்.... அதுக்கு மேல என்னனு எனக்கும் தெரியாது.... அவருக்கு என்ன எண்ணம்னும் எனக்குத் தெரியாது” என்றாள்.
அவளது வெகுளித்தனத்தை ரசித்தான்.

“ரொம்பவே வெகுளியா இருக்கே சங்கீதா, உன் சித்துவின் கண்ணில் உன் மெல் உள்ள காதல் அப்பட்டமா தெரியுது, இன்னும் அது உனக்கு புரியலைனா, நீ ரொம்பவே குழம்பி இருக்கே, இல்ல குழந்தைத்தனமா இருக்கேனு அர்த்தம்.... எனிவே, உன்னை சந்திச்சதுல ரொம்ப மகிழ்ச்சி, எனக்குதான் குடுத்து வைக்கலை அவரையானும் சீக்கிரம் பண்ணிக்கோ.... நல்லா இருப்பே, நல்லா வெச்சுப்பாரு” என்றான். அவள் அவனை ஆச்சர்யமாக பார்த்தாள்.
“ரொம்ப தேங்க்ஸ் மூர்த்தி, நீங்க நிஜம்மாவே ஒரு ஜெண்டில்மான்” என்றாள் கை கூப்பி.
“ஹ்ம்ம், ஆனா என்ன பண்றது, அப்படி இருந்தும் நீ கிடைக்கலையே” என்றான் அனுதாபம் போல. அவள் உறைந்தாள்.
“ஹேய் லீவ் இட்.... சும்மா ஒரு ஜோக்காக சொன்னேன்” என்று லேச்சாகினான்.
அவளை வீட்டில் கொண்டுவிட்டுவிட்டு “ஆல் த பெஸ்ட்” என்றுவிட்டு சென்றான்.

அடுத்த இரு நாட்களில் கணேசனை அழைத்து சங்கீதாவின் மனதையும் சித்துவின் மனதையும் புரிய வைத்தான் அவர்களை சேர்க்கும்படி வேண்டினான். அவர் அதிர்ந்து போனார். “ரொம்ப சாரி தம்பி” என்று மன்னிப்பு வேண்டினார்.
“ஐயோ, அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லை விடுங்க அங்கிள்” என்று லேசாக எடுத்துக்கொண்டான்.

அதே வாரத்தில் சித்து கணேசனின் ஆபிசிற்கு மீண்டும் சென்றான்.
“வாங்க” என்று வரவேற்றார். இப்போ அவன் மீது பழைய மரியாதையும் அன்பும் மதிப்பும் தோன்றி இருந்தது. “சொல்லுங்க தம்பி” என்றார்.

“அங்கிள் நான் நேரா விஷயத்துக்கு வரேன், அசலே ஆபிஸ் நேரத்துல உங்களுக்கு அடிக்கடி தொந்தரவு குடுக்கறேன் மன்னிக்கணும்.... எனக்கு சங்கீதாவை ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு.... அப்போ சொன்னது வேற, அது உங்களுக்கே தெரியும், இப்போ அவள அறிஞ்சு என்னை அறிஞ்சு தெளிவா யோசித்து நானே எடுத்த முடிவு இது..... நீங்க அவளுக்கு வரன் பார்க்கறீங்கன்னு தெரியும்..... அந்த வரன் ஏன் நானா இருக்கக் கூடாது அங்கிள். அவள் வேற யார் முன்னாடியும் வந்து மணப்பெண்ணாக நிற்பது எனக்கு பிடிக்கலை....”

நான் அவளை மனதார விரும்பறேன் அங்கிள்..... என் சகியை எனக்கே குடுத்துடுங்களேன்” என்றான் தாழ்மையாக. “என்னப்பா சொல்றே” என்று ஆச்சர்யப்பட்டார்.
“யோசிச்சு சொல்லுங்க” என்றான்.
“அவகிட்ட பேசினீங்களா?” என்றார்.
“இல்ல அங்கிள், எனக்கு தைர்யம் இல்லை.... அவ என்னை மறுத்திட எல்லா வாய்ப்பும் இருக்கு அதான்.... நீங்க யோசிங்க, மத்தபடி வேறே வரன் பார்க்கிறது கொஞ்சம் தள்ளியானும் வெய்யுங்க, அதுக்குள்ள நீங்களும் அவளிடம் பேசிப் பாருங்க, நானும் பேச முயற்சி எடுக்கறேன்.... மத்தபடி கடவுள் செயல்” என்றான். அவர் திகைத்தார்.

“சரி, எனக்கு இதுல ஒண்ணும் ஆட்சேபனை இல்லை தம்பி” என்றார்.
“ரொம்ப தாங்க்ஸ் மாமா” என்றான் புன்சிரிப்புடன்.
“நான் பேசறேன் அவளோட” என்றார்.
“வரேன் மாமா” என்று கிளம்பினான் அவர் அவளிடம் இதைப்பற்றி எப்படி பேசுவது என்று ஆலோசித்தார்.

ஒரு மாலை அவளுடன் மீண்டும், கம்பனி.. சித்து... என்று பேச்சை ஆரம்பித்தார்.
“மூர்த்தி வீட்டுல வேண்டாம்னுட்டாங்க, உனக்கேதும் வருத்தமா மா?” என்று கேட்டார்.
“இல்லைப்பா, அவர் ரொம்ப நல்லவர், அவங்களுக்கு என்ன அசௌகரியமோ, விட்டுடுங்க பாவம்” என்றாள்
“ஏம்மா சித்து ரொம்ப மாறீட்டார்னு கேள்வி பட்டேனே?” என்றார்.
“ஓ” என்றாள் புன்னகையுடன்.
“நானும் உனக்கு வரன் பார்க்கலாம்னு தேடிகிட்டு இருக்கேனே, ஏன் அவரையே...” என்று இழுத்தார்.
“என்னப்பா சொல்றீங்க?” என்று அதிர்ந்தாள். “நான் அந்த மாதிரி யோசிக்கலைபா” என்றாள்.
“அவர் உங்களை சந்திச்சாரா உங்ககிட்ட அப்படி ஏதானும் சொன்னாராபா?” என்று கேட்டாள். “ஆமாம்மா சந்திச்சோம், அந்த ஆசை இருக்குமோன்னு எனக்கு தோணிச்சு, ரெண்டு முறை சந்திச்சபோதும் உன்னை பத்தியேதான் பேசினாரு, அதான்...” என்று மேலும் சங்கடமாக இழுத்தார்.
“இப்போதைக்கு எனக்கு கல்யாணமே வேண்டாம்பா, விட்டுடுங்க பாத்துக்கலாம்” என்று எழுந்து சென்றுவிட்டாள். என்ன செய்வது என்று அறியாமல் அமர்ந்திருந்தார் கணேசன்.

“எங்கப்பாவ பாத்தீங்களா?” என்று அவனிடம் அடுத்த நாள் கேட்டாள். அவன் பயந்தான்.
“ஆமா ஏன்?” என்றான்.
“என்ன சொன்னீங்க?” என்றாள்
“இல்லையே ஒன்றும் சொல்லலை” என்றான்.
“என்னை பிடிச்சிருக்குன்னு ஏதானும் பேசினீங்களா?” என்றாள்.
“அது வந்து இல்லை ஆமா” என்றான்.
“நான் உங்கள அப்படி நினைச்சு பழகி பேசினேனா, அப்பறம் ஏன் நீங்களாகவே இப்படி எல்லாம் பேசி எனக்கு பிரச்சினை உண்டு பண்றீங்க.....?”
“ஏன், உனக்கு என்னை...?” என்றான்.
“அதப்பத்தி என்ன இப்போ.... நான் அந்த கண்ணோட்டத்தில யோசிக்கவே இல்லை..... நான் பட்டது போதும், கல்யாணமே வேண்டாம்னு இருக்கு.... அதையே அப்பாகிட்டவும் சொல்லீட்டேன்” என்றாள். அவன் அடங்கி போனான். அவளை மேலும் கோபப்படுத்த விரும்பாமல் மௌனமானான்.
“சாரி சங்கீதா” என்று முடித்தான்.

இப்போது சங்கீதா கம்பனியில் சேர்ந்து ஒரு வருடம் ஆகி இருந்தது. அவளது திறமை கண்டு சிறு பெண் ஆனாலும் அவளை பர்சனல் மேனேஜராக போடலாம் என்று நடராஜன் வெகுவாக பரிந்துரை செய்திருந்தார். அசலே சித்து அவளை ஏற்றம் புரிய காத்திருப்பவன் ஆயிற்றே, உடனே அதை ஒப்புக்கொண்டு அமல் படுத்தினான். அவள் தனது ஆர்டரைக்கண்டு திகைத்து போனாள்.
‘எவ்வளோ பெரிய போஸ்ட், அதற்கு நானா தகுதியானவள், இந்த சித்துவின் வேலையாகத்தான் இருக்கும் இது’ என்று எண்ணினாள். ஆனாலும் மகிழ்ச்சியாக பெருமையாகத்தான் இருந்தது. தந்தைக்கு போன் செய்து கூறினாள். அவரும் சந்தோஷப்பட்டார்.

பின்னோடு நன்றி கூறவென சித்துவின் அறைக்குச் சென்றாள்.
“என்ன இது?” என்றாள். “ரொம்ப நன்றி சொல்ல கடமை பட்டிருக்கேன், ஆனா இது, நீங்க கொஞ்சம் அவசரப்பட்டுட்டீங்களோன்னு தோணுது சர்.... எனக்கு இதுக்கு அனுபவமும் இல்லை வயசும் போதாதோன்னு தோணுது, இந்த பொறுப்ப ஏத்துக்க பயமா இருக்கு” என்றாள். அவன் தான் சொந்தமாக செய்ததாக எண்ணி.

“அதற்கு உனக்கு எல்லா தகுதியும் இருக்கு, நீ நினைப்பது போல இது என் தனிப்பட்ட முடிவு இல்லை.... நடராஜன் சரின் மிகுந்த பரிந்துரையின் பேரில் செய்யப்பட்டது.... அவரே சொல்லீட்டா, பின்ன அப்பீல் எது, நான் அதை உடனே ஒத்துகிட்டு செய்தேன், அதுவரைதான் என் வேலை” என்றான் புன்னகையுடன். “சர் செய்தாரா?” என்று ஆச்சர்யப்பட்டாள்.

“அப்போ நான் பார்த்த வேலை எல்லாம்..?” என்று இழுத்தாள்,
“அதான் சதீஷ அப்பாயின்ட் பண்ணி இருக்கோமே, அவன் பார்த்துப்பான்” என்றான்.
“ஒ அப்படியா சரி” என்றாள்.
“சந்தோஷமா?” என்றான் ஆவலுடன் அவள் முகம் பார்த்து.
“ஆமா, ரொம்ப சந்தோஷம்தான்.... ஆனா ரொம்ப பயமாவும் இருக்கு.... யூனியன் ஆட்கள், அவங்க கோவம், எதிர்பார்ப்பு இதெல்லாம் என்னால முடியுமான்னு...” என்றாள்.
“கண்டிப்பா முடியும், உனக்கு பின்னால நாங்க எல்லாம் இருக்கோமே,... அப்படி தனியா விட்டுடுவேனா என்ன” என்றான் இரு பொருளாக. அன்று நடந்த சண்டைக்கு பின் இப்போதுதான் மீண்டும் சகஜமாக பேசிக்கொள்ள ஆரம்பித்திருந்தனர்.
“நான் வரேன்” என்று எழுந்தாள்.
“ட்ரீட் ஒண்ணும் கிடையாதா சகி?” என்றான்.
“என்ன வேணும்?” என்றாள்.
“எனக்கென்ன தெரியும்” என்றான். அவள் புன்னகையுடன் சென்றுவிட்டாள்.


Monday, 13 August 2018

NESAMULLA VAANSUDARE - 7

அந்நாளில் ஒரு மாலை சங்கீதாவின் தந்தை கணேசனை ரோடில் சந்தித்தான். அவன் காரின் பக்கம்தான் அவரும் தன் பைக்கில் இருந்தார். சிக்னல் விழ காத்திருந்தனர்.
“ஹலோ அங்கிள், வணக்கம்” என்றான். அவர் திரும்பி பார்த்து அதிர்ந்தார். “ஹலோ, என்ன தம்பி எப்படி இருக்கீங்க... அப்பாம்மா சௌக்கியமா?” என்று மரியாதைக்கு விசாரித்தார்.
“நல்லா இருக்கோம் அங்கிள்... நீங்க எல்லாம் சுகமா?” என்றான்.
“ம்ம் நல்லா இருக்கோம் தம்பி” என்றார். சிக்னல் விழும் நேரம்,
“அங்கிள் நான் உங்களை சந்திக்கணும் ப்ளீஸ்” என்றான்.
“சரி நாளைக்கு என் ஆபிசுக்கு வாங்க” என்றுவிட்டு ஒட்டி சென்றுவிட்டார்.

அடுத்த நாள் உணவு வேளையின்போது அவரின் அலுவலகம் தேடிச் சென்றான். அவனை அமர வைத்து காபி குடுத்து உபசரித்தார்.
“எதிரியாகவே இருந்தாலும் விருந்தோம்பல் நம் பண்பாடு” என்றார். இன்னமும் அவர் தன்னை மன்னிக்கவில்லை, சங்கீதா அவனிடம் வேலை செய்வதும் அவருக்கு தெரிந்திருக்கவில்லை என்று அறிந்தான்.
“மன்னிச்சுடுங்க. நான் செய்தது மன்னிக்க முடியாத குற்றம்னு நான் உணர்ந்துட்டேன்... இன்னிக்கி இல்லை, அன்னிக்கே உணர்ந்துட்டேன்.... பெரிய மனசாக மன்னிச்சுடுங்க....”

“அந்தப் பெண் என்னை ஏமாற்றி எனக்கும் புரக்கணிப்புன்னா என்னன்னு புரிய வெச்சுட்டா.... என் தப்பை முழுவதுமா நான் உணர்ந்துட்டேன்.... அது போகட்டும், சொல்லுங்க உங்க வீட்டுல எல்லாரும் நல்லா இருக்காங்களா.... சங்கீதா....” என்று இழுத்தான்.
“அவளுக்கு என்ன தம்பி, நல்லா படிச்சா... பாஸ் பண்ணினா, ஒரு பெரிய கம்பனில வேலை செய்யறா, கை நிறைய சம்பளம் கவுரவமா வாழறா.... வரன் பார்க்க ஆரம்பிச்சிருக்கேன்.... இந்த முறை நல்லா தீர விசாரிச்சு நல்லவனா தான் பார்த்து பேசி முடிப்பேன்” என்றார் கெத்தாக.
“ரைட் அங்கிள், நல்லதே நடக்கட்டும்..... உங்களுக்கு தெரியுமோ தெரியாதோ சங்கீதா என்கிட்டே தான் வேலை பார்க்கிறா.... அவளாலதான், அவ என்னை திருத்தினதாலதான், நான் இந்த அளவு இன்னிக்கி வாழ்ந்துகிட்டு இருக்கேன்.... என் வாழ்வு அவளுக்குதான் நான் அர்ப்பணம் பண்ணணும்” என்றான் ஆத்மார்த்தமாக.

“நீங்க.... நீங்க... என்ன சொல்றீங்க தம்பி.... சங்கீதா உங்ககிட்ட வேலை செய்யறாளா.... எங்க கிட்ட அவ சொல்லவே இல்லையே.... ஒரு பேச்சு கூட சொல்லலியே...” என்று திணறினார் அவர். அவன் புன்னகைத்தான். “எங்களுக்குள்ள இருக்கும் உறவு அப்படிப்பட்டது.... முதல் நாள் என்னைப் பார்த்து தயங்கி வேலைய ராஜினாமா பண்ணத்தான் முயற்சி செய்தா.... நாந்தான் விளக்கி சொன்னேன்.... அங்க நான் முதலாளி, அவ என்கிட்டே வேலை செய்யறா.... எனக்கு அவங்க திறமை தேவை இருக்கு, அவளுக்கு தன் திறமைய வெளி கொண்டுவர சந்தர்ப்பம் தேவை இருக்கு.... அதை மீறி எங்க ரெண்டு பேருக்கும் எந்த ஓட்டும் உறவும் இருக்காதுன்னு பேசி எங்களுக்குள்ளே முடிவு பண்ணிகிட்டுதான் வேலை செய்யறோம் அங்கிள்....

உங்க மக ரொம்ப உசத்தியானவ, அவளைபோல கிடைக்க குடுத்து வெச்சிருக்கணும்.... இப்போதைக்கு என் கம்பனிக்கு குடுத்து வெச்சிருக்கு, எனக்கு அதுவே போதும்.... என்னை சந்திச்சதா அவகிட்ட சொல்லணும்னு அவசியமில்லை..... அவ மறைச்சான்னு நினச்சு அவளை கோபிக்கவும் தேவையில்லை.... உங்க மக, அவகிட்ட எப்படி நடந்துக்கணும்னு நான் உங்களுக்கு சொல்லக் கூடாதுதான்..... ஆனாலும், நீங்க அவகிட்ட கோச்சுகிட்டு அதனால் அவ வேலைக்கு வரலைனாலோ வேலைய விட்டு நின்னாலோ நஷ்டம் எனக்கும் என் கம்பனிக்கும்தான்..... அதான் சொன்னேன் வரேன்..... பார்க்க அனுமதிச்சதுக்கு நன்றி..... உங்களை நேர்ல பார்த்து மன்னிப்பு கேட்டு அந்த பெண்ணையும் என் பழைய குடிகார வாழ்க்கையையும் நான் மறந்து தூக்கி எரிஞ்சுட்டேன்னு சொல்லிக்கணும்னு தான் வந்தேன்..... அதுக்கு அனுமதிச்சதுக்கு நன்றி அங்கிள், பை” என்று கை குவித்து வணகினான்.

அவர் அயர்ந்து போய் அமர்ந்திருந்தார்.
மாலை வீட்டிற்கு வந்தவர் சங்கீதாவிடம் அமர்ந்தார்.
“உன் வேலை எல்லாம் எப்படி இருக்கும்மா?” என்றார்.
“நல்லா இருக்குபா” என்றாள் சந்தோஷமாக.
“உன் பாஸ் எப்படிமா, நல்ல நடத்தறாரா?” என்றார்.
“ஒ ரொம்ப நல்லவர்பா.... ரொம்ப மரியாதையா நடத்தறாரு” என்றாள் அதே முகத்துடன். எந்த வித்யாசமும் தோன்றவில்லை.
“அவரப்பத்தி சொல், என்ன பண்றாங்க உங்க கம்பனில?” என்று துருவினார். சங்கீதா சித்துவை பற்றி கம்பனியைப் பற்றி உற்சாகமாக பேசினாள். விவரங்கள் கூறினாள். சித்துவை புகழ்ந்தாள். ஆனால் சித்துதான் பாஸ் என்று கூறவில்லை. மகள் சந்தோஷமாகவே வேலை செய்கிறாள். சித்து சொன்னது நிஜம் தான் போலும் என்று எண்ணினார்.

“சரிமா, ரொம்ப சந்தோஷம்.... இப்போ உனக்கு சில வரன் வந்திருக்குமா, பார்க்கலாமா?” என்று கேட்டார்.
“என்னப்பா திடீர்னு?” என்று பதறினாள். அந்நேரம் வரை முகத்தில் இருந்த சந்தோஷம் நிமிடத்தில் மாறியது. ஒரு பதற்றம் குடிகொண்டது.
“சரி, நான் பார்த்த மாப்பிள்ளை வேண்டாம்னா, நீ யாரையனும் விரும்பறையா சொல்லு, பண்ணி வைக்கறேன்” என்றார் ஆழம் பார்த்தபடி. “ஐயோ அதெல்லாம் இல்லைப்பா” என்றாள் சுருதி இறங்கி.
“சரி யோசிச்சு சொல்லுமா, அவங்களுக்கு நான் தகவல் கொடுக்கணுமே” என்றார்.

சங்கீதாவுக்கு தூக்கம் போனது. சித்துவை மனம் நாடியது ஆனால் அவன் மீதிருந்த வெறுப்பும் கோவமும் இன்னமும் கொஞ்சம் பாக்கி இருந்தது.... அவனை முழுமையாக மன்னிக்க மனம் இடம் தரவில்லை.... அவன் தன்னை விரும்புகிறானா என்றால் அதுவும் தெரியவில்லை.... தான் அவனை விரும்புகிறோமா என்று எண்ணி பார்த்தால் ஓரளவு சந்தேகமாக இருந்தது.... இந்நிலையில் தந்தை சொன்ன வரனை பார்த்து ஏற்க முடியுமா, வேறு ஒருவனை மணந்து தன்னால் நிம்மதியாக வாழ முடியுமா என்று தடுமாறினாள்.... சித்துவின் முகம் கண் முன்னே வந்து வந்து மறைந்தது... ஆனால் அவன் அவளை மறுத்தவன் அல்லவா, இப்போது ஷாலு அவனை மறுத்ததும் அவன் தன்னிடம் வந்து நிற்பான், தானும் அவனை ஏற்பதா என்று குமைந்தாள்.... மண்டை வெடிப்பது போல தோன்றியது... தூங்க முயன்று தோற்றாள்.

அடுத்த நாள் ஆபிசிலும் சோர்வாகவே இருந்தாள். அவளை அந்நிலையில் கண்டவன் அவளது தந்தை தன்னை சந்தித்ததை சொல்லி இருப்பாரோ, திட்டி இருப்பாரோ என்று எண்ணினான். அவளிடம் மனம் விட்டு பேச மனம் விழைந்தது. ஆனால் தன் சுய கௌரவம் விட்டு தானே அவள் முன்னே போய் நின்று பேசவும் தயக்கம். தவித்தான்.

அன்று மாலை அவளே ஒரு முக்கிய ரிப்போர்ட்டுடன் அவன் அறைக்கு வர வேண்டிய நிலை. வந்து விஷயம் பேசி முடித்தாள்.
“என்ன ஒரு மாதிரியா இருக்கே?” என்றான் மெல்ல ஆற்ற மாட்டாமல். “இல்லை ஒண்ணுமில்லை” என்று சொல்லும்போதே அவள் முகம் சுருங்கியது. கண்கள் ஈரமாகின.

“என்ன சகி?” என்றான். முதன் முதலாக சகி என்று அழைத்தான் அவன். அதைக்கேட்டு அவள் திகைத்து நிமிர்ந்து அவனை பார்த்தாள். கண்ணோடு கண் கலந்து அப்படியே நின்றன. பின்னோடு தலை கவிழ்ந்து கொண்டாள். “ஏன் அவ்ளோ அதிர்ச்சி, நான் அப்படி கூப்பிடக்கூடாதா, சகி னா பிரியமான தோழின்னு அர்த்தம், தெரியும்தானே, அதான் உன்னை அப்படி அழைக்கணும்னு தோணிச்சு” என்றான் புன்னகையுடன்.
“என்ன விஷயம் சொல்லு” என்று ஊக்குவித்தான்

“அப்பா எனக்கு வரன் பார்க்கிறாராம்..... என் எண்ணம் என்னன்னு கேட்கிறாரு” என்றாள் மெல்ல. “ம்ம்” என்றான். அவனுக்கும் அது தெரியுமே, ஆனால் அதற்கு அவளின் நிலை என்ன பதில் என்ன என்று அவனுக்கு இப்போது தெரிய வேண்டி இருந்தது.
“எனக்கு ஒரே குழப்பமா இருக்கு.... வரன் பார்த்தா போதுமா, அவங்க முன்ன நடந்தத கேள்விப்பட்டு எதையானும் தப்பா பேசீட்டா நான் செத்துடுவேன்” என்றாள்.

“நோ” என்று அலறினான். அவள் திகைத்து அவன் முகம் பார்த்தாள். அதில் சொல்லொணா துயரம் கண்டாள்.
“அப்படி இன்னொரு முறை சொல்லாதே சகி, ப்ளீஸ்” என்றான் கெஞ்சலாக. “சாரி, நான் ஒரு பேச்சுக்கு சொன்னேன், ஆனா, என் நிலை நிஜம்” என்றாள்.
“புரியுது, எல்லாம் என்னால..... நான் உன் வாழ்வையே பாழாக்கிட்டேன் என்னை மன்னிச்சுடு சகி” என்றான் கண்ணீர் மல்க.

“ஐயோ நீங்க ஏன். அதெல்லாம் நான் மறந்துட்டேன்.... ஆனா இந்த உலகம் மறக்கணுமே, அதான் என் கவலை....”
“நடந்தத மட்டும்தான் மறந்தியா இல்லை, அதில் சம்பந்தப்பட்டவங்களையும் மறந்துட்டியா, இன்னுமா எங்கள வெறுக்கற சகி?” என்றான்.
“நான் யாரையும் வெறுக்கவும் இல்லை மறக்கவும் இல்லை” என்றாள்.

“என்ன பதில் சொல்லப் போறே?” என்றான்.
“நான் என் தந்தையின் இஷ்டப்படி விட்டுடப்போறேன்.... என்னால யோசிச்சு மாளல” என்றாள் விரக்தியாக.
“அப்போ இன்னொருவரை மணக்க நீ துணிஞ்சுட்டியா?” என்றான்.
“தெரியல, ஒரே குழப்பமா இருக்கு” என்றாள்.
“ம்ம் சரி. எது செஞ்சாலும் யோசிச்சு செய்....உன் மனசுகிட்ட கேட்டு செய்” என்றான். அவனை விசித்திரமாக பார்த்தாள்.
“நான் வரேன்” என்று எழுந்து சென்றுவிட்டாள். இப்போது பாரம் அவன் தலையில் ஏறியது.

வீட்டிற்குச் சென்றான். அவனின் கலக்கம் நிறைந்த முகத்தைக் கண்ட மரகதம் “என்ன ராஜா, என்னமோ மாதிரி இருக்கே?” என்றார். அவருக்கு பயம் எங்கே மகன் மறுபடி பழயபடி ஆகிவிடுவானோ என்று.
“ஒண்ணுமில்லைமா” என்றபடி அவர் அருகே அமர்ந்தான். அவர் தோளில் சாய்ந்தான். அவருக்கு ஆச்சர்யம். “என்னப்பா உடம்புக்கு முடியலையா இல்ல மனசு சரி இல்லையா?” என்றார். “மனசு” என்றான்.
“என்னாச்சு, சொல்லலாம்னா சொல்லு” என்றார்.


இனி மறைத்து பயனில்லை, தன்னால் தெளிவு காண முடியாததை தாய் கண்டு பிடித்து தெளிவு கூறட்டும் என்று எண்ணினான்.
“இல்லை, நம்ம சங்கீதா...” என்று துவங்கினான்.
“தெரியுமே, அன்னிக்கி கோவில்ல பார்த்தேன், நல்லா இருக்கா, ஆனா இன்னும் கல்யாணம் தான் ஆகலை.... பாவம் நல்ல பொண்ணு” என்றார். “ஆமா தெரியும்” என்றான்.
“என்ன தெரியும்?” என்றார் ஆச்சர்யத்துடன்.
“நீங்க அவளை கோவிலில் பார்த்து பேசியது தெரியும், சொன்னா அடுத்த நாள்” என்றான்.
“எப்படி, எங்கே பார்த்துகிட்டீங்க?” என்றார் திகைத்து.
“அவ என் ஆபிஸ்ல என்கிட்டே தான் வேலை பார்க்கிறா... ரொம்ப நாளா” என்றான்.
“என்னடா சொல்றே?” என்று அதிர்ந்தார்.
“ஆமாமா” என்று அனைத்தும் கூறினான். ஷாலு மறுபடி வந்து அவனை அவமானமாக பேசியதையும் சங்கீதா தாயின் வேதனை அறிந்து அவனிடம் பேசி புரிய வைத்து அவனை திருத்தியதையும் எல்லாம் கூறினான்.
“என் குல தெய்வமே அவதாண்டா ராஜா” என்றார் மரகதம் மகிழ்ந்து போய். “நான் சொன்ன ஒரு சொல்லுக்காக அந்தப் பொண்ணு உன்கிட்ட பேசி உன்னை எனக்கு மீட்டு குடுத்துட்டாளா, எவளோ பெரிய மனசுடா அது” என்று சிலாகித்துக்கொண்டார்.

“ஆம்” என்று புன்னகைதான். “சரி இப்போ என்ன?” என்றார் ஒரு வித ஆவலுடன். அதற்குமேல் தாயின் முகம் கண்டு பேச முடியாமல் வெட்கமாகி போனது சித்துவிற்கு. அவள் மடி சாய்ந்து முகம் மறைத்துக்கொண்டான். மரகதம் அவனை பெற்றவள் அல்லவா என்னமோ வருகிறது என்று உணர்ந்தாள்.
“என்ன ராஜா?” என்றார்.
“எனக்கு சங்கீதாவை ரொம்ப பிடிச்சிருக்குமா” என்றான். “சரி” என்றார்.
“அவளுக்கு என்னை பிடிச்சிருக்கா தெரியலை, ஆனாலும் நான் அவளுக்கு செய்த கொடுமைக்கு அவ எப்படிமா என்னை மன்னிப்பா, என்னை எப்படிமா ஏத்துப்பா, நான் எந்த முகத்தோட அவகிட்ட நான் அவளை காதலிக்கிறேன்னு சொல்றது..... சொன்னா மட்டும் என்ன ஆகிட போகுது.... அவ இன்னமும் என்கிட்டே நெருங்கி ஒரு வார்த்தை கூட பேசறதில்லை.... இந்நிலையிலே அவளுக்கு அவங்க வீட்டுல வரன் பார்க்கிறாங்களாம் அவளே சொன்னா.... தந்தையின் இஷ்டத்துக்கே தான் விடணும், ஆனாலும் யாரனும் வந்து பழசை தெரிஞ்சு ஏதானும் அவமானமா பேசீட்டா செத்துடுவேன்னு சொன்னாமா.... நான் துடிச்சு போட்டேன் தெரியுமா” என்று கலங்கினான். அவன் தலை கோதினார் மரகதம்.

“என்னப்பா செய்யறது, அவ சொல்றது நிஜம்தானே, மானமுள்ள குடும்பத்து பொண்ணு இல்லையா, எப்படி பழி சொல் தாங்கிக்குவா சொல்லு” என்றார். “ஏம்மா நானே அவள பண்ணிகிட்டா அவளுக்கு இந்த மாதிரி பழி பாவம் எல்லாம் ஏற்பாடாது இல்லையாமா?” என்றான் முகம் மறைத்தபடி.
“அப்படி ஒரு எண்ணம் உன் மனசில இருக்கா ராஜா, நீ அந்த எண்ணத்துல இந்த முறை திடமா இருக்கியா?” என்றார். “ஆம்” என்றான்.
“அப்போ நீயே அவகிட்ட பேச வேண்டியதுதானே ராஜா” என்றார்.
“எப்படிமா அவகிட்ட போய் முதல்ல மறுத்துட்டு இப்போ அந்த ராக்ஷஷி என்னை மறுத்ததும் இவளை நீ வா நான் உன்னை பண்ணிக்கிறேன்னு சொன்னா நல்லாவா இருக்கும், இல்ல அவதான் அதுக்கு ஒப்புவாளா.... அதான் தயக்கமா இருக்கு” என்றான்.

“ஹ்ம்ம் அப்போ இதுக்கு என்னதான் வழி?” என்று கேட்டார்.
“அது எனக்கு தெரிஞ்சா. நான் ஏன்மா உன்னிடம் கேக்கறேன்” என்றான் சிறு பிள்ளையாக. சிரித்துக்கொண்டார் மரகதம்.
“போக்கிரி. பூனை பண்றதெல்லாம் கொட்டம் அடிச்சா பாவம்னு சொல்லுவாங்க.... பண்றதெல்லாம் பண்ணீட்டு இப்போ மட்டும் நான் வேணுமாக்கும்.... இரு பாப்போம், என்ன செய்யறதுன்னு யோசிக்கறேன்” என்றார்.
“சரி நீ போய் முகம் கழுவி ஏதானும் சாப்பிடு போ” என்று அனுப்பினார்.
எப்படி என்ன செய்வதென்று ஆலோசித்தபடி நாட்கள் கடக்க சித்து தவித்தான்.

அதே நேரம் அங்கே சங்கீதாவின் தந்தை அவளுக்கு ஒரு வரனை பேசி இருந்தார். அவர்களும் அன்று மாலை அவளை பெண்பார்க்க வருவதாக அவளிடம் அன்று காலை கூறினார்.
“பாரு கீதாகுட்டி, அவர் பேரு மூர்த்தி, நான் அவர்கிட்ட நடந்தது அத்தனையும் சொல்லீட்டேன்.... ஒளிவு மறைவே வெச்சுக்கலை. மொத்தமும் கேட்டுட்டு தாயும் மகனும் ரொம்ப வருத்தப் பட்டாங்கம்மா.... முழு மனசோட சம்மதிச்சு இன்னிக்கி உன்னை பார்க்க வராங்க.... நீ ஆபிஸ் போக வேண்டாம் மா... வீட்டுல ரெஸ்டா இரு, மாலை அவங்க வர்ற நேரத்துக்கு பளிச்சுன்னு சிரிச்சாபோல அலங்காரம் பண்ணிக்கிட்டு இருடா மா” என்றார்.
அவள் அதிர்ந்தாள். ‘வரன் இத்தனை சீக்கிரம் அமைந்துவிட்டதா அதுவும் எல்லாம் தெரிந்து ஒப்புக்கொண்டார்களா... இன்று பார்க்க வேறு வருகிறார்களா.....’ தந்தையின் பொறுப்பில் விட்டாள்தான் ஆனாலும் அவள் மனம் இன்னமும் ஒருநிலை படவில்லை.... சித்துவின் நினவு அவளை வாட்டியது.... இன்று எப்படி சமாளிப்பது, முடியாது என்றால் தந்தைக்கு மீண்டும் ஒரு அவமானம் ஆயிற்றே’ என்று குழம்பினாள்.



Sunday, 12 August 2018

NESAMULLA VAANSUDARE - 6

“சும்மா இரு ப்ரீத்தி, யார் காதுலயானும் விழுந்துடப் போகுது” என்று அவளை அடக்கினாள் சங்கீதா. உள்ளுக்குள்ளே அவளுக்கும் சந்தோஷமே, அவன் மாறினான் குடியை நிறுத்திவிட்டான், நல்லபடி நடந்து கொள்கிறான் என்று அவளும் கவனித்தாள்தான். ஏதோ சொல்லொணா ஆனந்தம் அவளுள். ‘எனக்காக நான் சொன்ன ஒரு வார்தைக்காக அவன் மாறியுள்ளான், என் வார்த்தைக்கு அத்தனை மதிப்பா?’ என்று எண்ணி மகிழ்ந்தாள்.

வேலை விஷயமாக ஒரு நாளில் ஒரு முறையேனும் அவனது அறைக்கு அவள் வரும்படி பார்த்துக்கொண்டான் சித்து. அவளை எதிரே அமர்த்தி வேலை விஷயமோ அல்லாத விஷயமோ ஏதேனும் ஒன்று பேசியபடி அவளையே பார்த்திருப்பது இப்போதைக்கு போதுமானதாக இருந்தது அவனுக்கு. அவன் மன ஏக்கத்தை அது போக்கியதோ என்று தோன்றியது. அப்படி அவளை காண மிகுந்த ஏக்கம் தோன்றும்போது, அனாவசியமாக அவளை அழைக்க முடியாத நேரங்களில் லாப்டாப்பில் மறைத்து வைத்திருந்த அவளது புகைப்படங்களை பார்வையிட்டு கொண்டு அமர்ந்தான்.

ப்ரீத்தியின் திருமணம் சமீபித்தது. ப்ரீத்தியின் வீட்டுக்கு அவ்வப்போது போய் வந்துள்ளாள் சங்கீதா என்பதால் இப்போதும் முந்தைய தினமே அங்கே சென்று அவளுக்கு கூட இருந்து உதவினாள். கிஷோரையும் அவளுக்கு ப்ரீத்தி முன்னரே அறிமுகப் படுத்தி இருந்தாள். வாரத்தில் இரு நாட்களானும் அவளை கூட்டிச் செல்ல கிஷோர் வருவான். அப்போது ஹை பை சொல்லிக்கொள்வார்கள். இரு நிமிடங்கள் அன்பாக பேசுவான் கிஷோர்.

“நாளன்னிக்கி ப்ரீத்தி கல்யாணம்னு கூப்பிட்டிருக்காங்களே?” என்றான் சித்து அவளிடம் அன்று. “ஆம்” என்றாள்.
“என் கூட வரியா ஒண்ணாவே போலாம்?” என்றான் கொஞ்சம் தயக்கமாக கொஞ்சம் ஆவலாக.
“சாரி, நான் நாளைக்கே அவ கூட அங்க போய், இருந்து உதவ வேண்டி இருக்கு..... நானே உங்க கிட்ட லீவுக்கு கேட்டு மெயில் போட்டிருக்கேன்.... நாளைக்கும் அடுத்த நாளும் நான் லீவு.... அவங்க வீட்டோடுதான் இருப்பேன்” என்றாள்.
“ஒ அப்படியா” என்றான் கொஞ்சம் ஏமாற்றத்துடன்.
“சரி அவளுக்கு உதவ போறியா, செய் நல்லதுதானே” என்றான் தேற்றிக்கொண்டு.

அடுத்த நாள் அதிகாலையில் ப்ரீத்தியின் வீட்டிற்கு செல்ல அங்கே விரதம் செய்ய ஏற்பாடுகள் நடை பெற்றன. ப்ரீத்தியின் அலங்காரத்தில் உதவினாள். விரதம் முடிந்து சாப்பாடும் ஆனது.

“என்னம்மா பம்பரமா சுழன்று வேலை பார்க்கறியே, உனக்கு எப்போ கல்யாணம்?” என்று கேட்டாள் ப்ரீத்தியின் அத்தை. அவள் வெறுமனே புன்னகைத்தாள். மனம் சஞ்சலப்பட்டது. இது போல இன்னமும் நிறைய கேள்விகள் வரும், சமாளிக்கத்தான் வேண்டும் என்று மனதை தேற்றிக்கொண்டாள்.
நிச்சயம், மண்டபத்தில் வைத்திருந்தனர். எல்லோருமாக மண்டபத்தை அடைந்தனர்.

அங்கே மாப்பிள்ளை வீட்டோர் வர நிச்சயம் நல்லபடி நடந்தது. ப்ரீத்தி சங்கீதா கூடவே நிற்க வேண்டும் என்று அடம் பிடித்தாள். சொல்லி வைத்தாற்போல அவளது கல்லூரி தோழிகள் யாரும் அதுவரையிலும் கூட கண்ணில் படவில்லை. அவளது உறவில் அவள் வயதொத்த பெண்களும் இல்லாதிருக்க அவளது சித்தியும் சங்கீதாவுமே ப்ரீதிக்கு அனைத்துக்கும் துணையாகிப் போயினர்.

அடுத்த நாள் காலை முகூர்த்தம். சில உயர்மட்ட ஆபிஸ் ஆட்கள் வந்திருந்தனர். அவர்களை கவனிக்கும் பொறுப்பும் சங்கீதாவிடமே கொடுத்தாள் ப்ரீத்தி.
“எங்க வீட்டுல யாரையும் தெரியாதுபா, நம்ம பாஸ் ஜி எம் எல்லாம் கூட வருவாங்க.... கொஞ்சம் பாத்து கவனிச்சு சாப்பிட வைத்து அனுப்பீடு சங்கீதா” என்று கேட்டுக்கொண்டாள்.
“சரி நான் பாத்துக்கறேன்” என்றாள் சங்கீதா.

ப்ரீத்தியின் அலங்காரம் பார்லர் பெண் பார்த்துக்கொள்ள தன்னை ஆழ்ந்த பொன்வண்டு கலர் பட்டு உடுத்தி தயார் செய்துகொண்டாள். அரக்கு வர்ண பார்டருடன் மிளிர்ந்தது அந்தப் புடவை. அவளை பார்போரெல்லாம் பெருமூச்சு விடும் அளவுக்கு இருந்தாள். ப்ரீத்தி சங்கீதாவின் பெற்றோரையும் அழைத்திருந்தாள். அதனால் கணேசனும் சரோஜாவும் கூட வந்து வாழ்த்திவிட்டு சாப்பிட்டுவிட்டு சென்றனர்.

அதே நேரம் சித்து உள்ளே நுழைந்தான். அவனுக்கு உள்ளே நுழையும்போதே ஒரு விதமான படபடப்பு. அவனது கல்யாணம் நின்றது முதல் அவன் இது போன்ற திருமண விழாக்களில் கலந்து கொள்வதில்லை. ஆனால் ப்ரீத்தி தன்னிடம் வேலை பார்ப்பவள். மிக நல்ல பெண், அதனால் தட்ட முடியாமல் வந்திருந்தான்.... வந்தால் சங்கீதாவை காணலாமே என்பது இன்னொரு ஆசை. அழ் மனதில், அவள் எப்படி இருப்பாள், பேச முடியுமா என்று பலபல எண்ணங்கள் அவனை குடைந்தன.... அலையாதே அடங்கு என்று அடக்கிக்கொண்டான்..... கூச்சமாக உள்ளே நுழைந்தவனை வாச வரவேற்பில் கண்டாள் சங்கீதா.... சந்தன சுடியும் அரக்கு நிற குர்தாவும் அணிந்து அவனது ஆறடி உசரத்திற்கு ஏற்ப ஜம்மென்று ப்ரீத்தி சொல்வதுபோல சினிமா ஹீரோ போலத்தான் இருந்தான்.... அங்கிருந்த வயது பெண்கள் அனைவரின் பார்வையும் அவனையே மொய்த்தது..... அதைக்கண்டு சங்கீதாவுக்கு சுறுசுறுவென கோவம் வந்தது. ‘உனக்கு ஏன் கோவம்’ என்றது உள் மனது.... ‘எனக்கென்ன கோவம், அசிங்கமா இருக்கு அதான்’ என்று மென்று முழுங்கினாள்.

அவனை வாசலிலேயே வரவேற்று உள்ளே அழைத்துச் சென்று அமர வைத்தாள். முதல் வரிசையில் நடராஜன் கூட அமர்ந்திருந்தான். எல்லோரும் வந்திருக்க முகூர்த்த நேரம் நெருங்கி இருக்க சங்கீதா ப்ரீத்தியுடனேயே அவளுக்கு உதவியபடி நின்றாள்.. இங்கிருந்தே மேடையில் அவளை ஆசை ஆசையாக கண்டபடி கண் அகற்றாமல் பார்த்திருந்தான் சித்து.

‘என்ன இந்த மனுஷன், என்னை காணாதத கண்டா மாதிரி பார்த்துகிட்டு இருக்கானே?’ என்று கூசினாள் சங்கீதா. அவன் காண்பதை கண்டு கன்னம் சிவந்தது. அந்த பொன்வண்டு கலர் அவளுக்கு மிகவும் எடுப்பாக இருந்தது. அன்று மணப்பெண்ணாக கண்டது போலவே தோன்றியது சித்துவிற்கு.... முதன் முதலாக அவள் மீது காதல் கொண்டுள்ளான் என்பதை அவன் அறிந்து கொண்டான்.... ஆனால் என்ன பயன், அவளை ஒதுக்கி விட்டு, அவளிடமே ஷாலுவைப் பற்றி கூறி விட்டு, இன்று அவள் வெறுத்துவிட்டதும் திரும்ப சங்கீதாவிடம் வந்தால் அவள் எப்படி ஏற்பாள், யார்தான் ஏற்பார்கள். அவனையே அந்த இடத்தில வைத்து பார்த்தாலும் அவனும் கூட ஏற்கமாட்டான் தானே’ என்று புழுங்கினான்.... ஆனால் பாழும் மனது அவளையே நாடியது.

இதை எல்லாம் அவன் அசைபோடும் நேரத்தில் அங்கே தாலி கட்டினான் கிஷோர். ப்ரீதியையும் அவனையும் வாழ்த்திவிட்டு, “நான் போய் நம்ம ஸ்டாப்பை கவனிக்கிறேன்பா” என்று ப்ரீதியிடம் கூறிவிட்டு மேடையை விட்டு கீழே இறங்கினாள்.
“வாங்க சர், எல்லாரும் சாப்பிட போகலாம்” என்று பெரியவரான நடராஜனை அணுகினாள்.
“இரும்மா ப்ரீதிய விஷ் பண்ணீட்டு சாப்பிட போகலாம்” என்றார் அவர். காலையில் முக்கியமான வெகு சிலர் மாத்திரமே வந்திருந்தனர். ஆபிஸ் சென்ற மற்றவர் மாலை வரவேற்பிற்கு வருவார்கள் என்றாள் ப்ரீத்தி. அதன்படி வந்த சிலர் மேடை ஏறி மணமக்களை வாழ்த்திட போட்டோ எடுத்துக்கொண்டனர் மணமக்கள்.

“சங்கீதா நீயும் வா” என்று அழைத்தாள் ப்ரீத்தி.
“நீங்க எடுத்துக்குங்க” என்றாள் கேட்கவில்லை. அவளும் மேடை ஏற புகைப்படக்காரர் அனைவரையும் ஒழுங்குபடுத்தி நிறுத்தினார். அவள் சித்துவின் அருகில் நிற்க வேண்டியதாகியது. சித்துவின் முகம் மலர்ந்து போயிற்று என்று சொல்லவும் வேண்டுமா. அவளை நெருங்கி அணைத்தார்போல நின்றான். அவளுக்குதான் தர்மசங்கடம் ஆனது.

பின்னோடு அவர்களை அழைத்துச் சென்று சாப்பிட வைத்தாள்.
“நீயும் எங்களோடவே உக்காந்துடேம்மா சங்கீதா” என்றார் நடராசன்.
“ப்ரீத்தி தேடுவாளோ என்னமோ சர்” என்றாள்.
“அதெல்லாம் ப்ரீத்தி, இனி உன்னை தேட மாட்டாமா” என்றார் அவர் ஹாஸ்யமாக இவுளுக்கு சிவந்து போயிற்று.

சாப்பிட்டதும் தாம்பூல பை குடுத்து வாயில் வரை வந்து அவர்களை வழி அனுப்பினாள். நடராசன் தன் வண்டியில் கிளம்ப, சித்து பொறுமையாக கிளம்பினான். அந்த சில நிமிடங்களில் அவளிடம் பேச விழைந்தான்.
“யு லுக் சுபர்ப் டுடே” என்றான். “தேங்க்ஸ்” என்றாள்.
“ஏன் நான் நல்லாயில்லையா, என்னை அப்படி சொல்ல மாட்டியா?” என்றான் கண்களில் குறும்புடன்.
“இல்ல அப்படி இல்ல.... யு லுக் வெரி ஹாண்ட்சம் டு” என்றாள்.
“தேங்க்ஸ்” என்றான் சிரித்தபடி. வேண்டும் என்றே தன்னை கலாய்க்கிறான் என்று அறிந்தாள். இவன் சீக்கிரம் இங்கிருந்து போனால் தேவலை என்று எண்ணினாள்.
“என்ன, இவன் எப்போ ஒழிவான்னு யோசிக்கிறியா?” என்றான். அவளுக்கு தூக்கிவாரி போட்டது.
“ஐயோ இல்லை” என்றாள் சமாளித்து. அவன் ஹோ வென்று சிரித்தான்.
“சரி நான் கிளம்பறேன், நீ ஆபிஸ் வரியா என்ன?” என்றான்,
“இல்லை இன்னிக்கி தான் நான் லீவாச்சே... நாளைக்கு வருவேன்” என்றாள். “ஒ ஆமா, சரி வரேன்” என்று சென்றான்.

மாலையில் மற்ற ஸ்டாப் வர அவர்களையும் கவனித்துக்கொண்டாள் சங்கீதா. இப்போது தனக்கு மிகவும் பிடித்தமான ரோஜா இதழ் வண்ண மைசூர் க்ரேப்பில் திகழ்ந்தாள். ‘சித்து வந்தா கண்ணை எடுக்க மாட்டான்’ என்று மனம் சொல்லியது. ‘சீ, என்ன இது, அப்படீன்னா நான் அவனை எதிர் பார்க்கிறேனா என்ன..... என்ன நான் இப்படி அசிங்கமாக, அதுவும் அவனை போய்’ என்று திட்டிக்கொண்டாள்.
ப்ரீதியிடம் சென்றபோது “என்னடி, நான் மணப்பெண்ணா நீ மணப்பெண்ணான்னு தெரியல..... அவ்ளோ கன்னம் சிவக்குது...” என்று கேலி செய்தாள்.
“அடராமா, ஏண்டீ நீ வேற இப்படி, உனக்கு இன்னிக்கி நாந்தான் கிடைச்சேனா?” என்று அவளை அடக்கினாள்

பின்னோடு வாசலில் நிற்க, சித்து வருவதைக் கண்டாள். ‘காலையில்தான் வந்துவிட்டானே இப்போது வேறு வருகிறானே?’ என்று எண்ணிக்கொண்டாள். ‘கள்ளன் என்னை பார்க்க தான் வந்திருப்பான்’ என்று எண்ணினாள். சிவந்துபோனது. தன்னையும் அறியாமல் தன் சேலை நகைகளை சரிசெய்துகொண்டு அவனை வரவேற்றாள்.

“என்ன ஆச்சர்யமா இருக்கா இல்ல அதிர்ச்சியா இருக்கா?” என்றான் அவள் புறம் குனிந்து.
“இல்ல ஒன்றுமில்லை, வாங்க” என்று வரவேற்றாள். அவன் போய் ப்ரீத்தியை காண அவளுக்கோ பாஸ் இரண்டு முறை வந்து வாழ்த்தியதில் பெரும் சந்தோஷம்.
‘என்னடா இது அதிசயமா இருக்கு.... ரெண்டு முறை வந்து வாழ்த்தறாரு, இது எனக்காகவா வேறு யாருக்காகவானும் வந்தாரா, அப்போ அது யாரு, ஒரு வேளை சங்கீதாவா?’ என்று இருவரையும் நோட்டம் விட ஆரம்பித்தாள்.

“என்ன ப்ரீத், நான் உன் பக்கத்திலேயே நிற்கிறேன்.... நீ என்னடான்னா உன் பாசை சைட் அடிசுகிட்டு இருக்கியா என்ன கொழுபுடீ உனக்கு?” என்று கிண்டல் செய்தான் கிஷோர்.
“ஐயோ இல்லைங்க, இது அதில்லை.... அப்பறமா சொல்றேன்” என்று தொடர்ந்தாள். சங்கீதாவுடன் ஏதோ சன்னக்குரலில் பேசியபடி சிரித்தபடி சித்து செல்வதை கண்டவளுக்கு சந்தேகம் ஏற்பட்டது. ‘கள்ளி என்னமோ நடக்குது என்கிட்டேயே மறைச்சுட்டா போல’ என்று எண்ணிக்கொண்டாள்.

“என்ன, எனக்கும்தான் சொல்லேன்?” என்றான் கிஷோர்.
“அதப்பாருங்க, சித்து எங்க பாஸ், கூடவே சங்கீதா.... எனக்கென்னமோ சந்தேகமா இருக்கு..... இல்லேனா பாஸ் ரெண்டு முறையெல்லாம் வரமாட்டாரு..... ஒரு முறை வந்ததே அதிசயம்” என்று சுட்டி கட்டினாள். “ஓஹோ அப்படி போகுதா கதை, ஆனா பரீத், ரொம்ப நல்ல ஜோடி இல்லையா?” என்றான். “ஆமா” என்றாள் ப்ரீத்தியும்.

எல்லொரையும் கவனித்து ஓய்ந்து போனாள் சங்கீதா. ஸ்டாப் அனைவரும் கிளம்பினர். சித்து தங்கினான். என்னடா இவன் கிளம்பலையே என்று எண்ணிக்கொண்டாள்.
“நீ இப்போ வீட்டுக்குதானே?” என்றான். ஆம் என்று தலை அசைத்தாள்.
“வா நான் டிராப் பண்ணறேன், யு லுக் வெரி டயர்ட்” என்றான்.
“ஐயோ வேண்டாம்” என்றாள்.

“ஏன் என்ன தப்பு, இரவு நேரம் இத்தனை நகை போட்டுக்கிட்டு நீ தனியா ஸ்கூட்டியிலோ ஆட்டோவிலோ போகறது தப்பு.... நான் பத்திரமா கொண்டு விடறேன் னு சொல்றேன்.... வந்தா என்ன?” என்று முனகினான்.
“இல்லை, நான் வரலை.. ப்ளீஸ், நீங்க கிளம்புங்க” என்றாள் அடமாக. அதற்குமேல் அவளை வற்புறுத்த அவனுக்கு மனமில்லை. என்ன பெரிய போகட்டுமே எனக்கென்ன என்று கோபித்துக்கொண்டு சட்டென்று கிளம்பி சென்றுவிட்டான். அவன் அவ்வாறு போவதைக் கண்டு அவளுக்கு வருத்தமாகிப் போனது. ஆனாலும் என்ன செய்வாள் அவனோடு அந்த நேரத்தில் இந்த அலங்காரத்தில் தனியே போவது அவளுக்கு ஏனோ கூச்சமாகப் போனது. அவள் மீது அவளுக்கே நம்பிக்கை இருக்கவில்லை. அதனால்தான் மறுத்துவிட்டாள்.

அடுத்த நாள் ஆபிசில் சந்தித்த போதும் அவளை விஷ் செய்ததோடு சரி, மேற்கொண்டு ஒன்றும் அவன் பேச விழையவில்லை. வேலை விஷயமாக மட்டுமே பேசினான்.... அவளுக்கு அது என்னவோ போல இருந்தது....
மாலை வரை கண்டவள், இருக்கட்டுமே, இதுவும் நல்லதுக்குதான்..... இந்த ஒதுக்கம் அவசியம்..... அவன் யார் எனக்கு, நான் யார் அவனுக்கு.... எந்த ஓட்டும் உறவும் இல்லை..... அவன் என் பாஸ், அவ்வளவு மாத்திரமே..... இப்படியே இருப்போம்’ என்று ஒதுங்கினாள்.

இப்படியாக இரண்டு மாதங்கள் கழிந்தன. அவளும் இறங்கி வரவில்லை, அவனுக்கு இறங்கிபோய் அவளிடம் இசைந்து பேச தயங்கினான். இருவரும் தங்கள் கூச்சத்தில் அப்படியே தயங்கிக்கொண்டு இருக்க நாட்கள் மாதங்களாகியது.

சித்துவின் மனது பித்தாகியது. ஷாலுவை விரும்பியதும் சங்கீதாவை மறுத்ததும் அவன் வாழ்வின் ஒரு கசப்பான தருணமாக கருதினான். அதிலிருந்து விடுபட்டு புதிய மனிதனாக சங்கீதாவின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க தன்னை தானே மாற்றி அமைத்துக்கொண்டு வாழ ஆரம்பித்தான். தினம் தினம் சங்கீதாவை கண்டு மனம் அவனையும் அறியாமல் அவள்பால் செல்லத் துவங்கி இருந்தது. அடக்கும் வழி தெரியாமல் அந்த எண்ணங்களை வளர்க்கவும் முடியாமல் தவித்தான். அவளிடம் அதைப்பற்றி சொல்ல அறவே பயந்தான். தன்னால் புறக்கணிக்கப் பட்டவள் திரும்ப தன்னை ஏற்பதாவது, தன்னை அவள் வெட்டி போட்டாலும் ஆச்சர்யப்பட முடியாது என்று அஞ்சினான். ஆனால் அவளில்லாமல் தனக்கு இனி ஒரு வாழ்வு இல்லை என்று உணர்ந்தான். ஆனால் அவள் கிடைக்கமாட்டாள் என்றும் அறிந்தான். மனம் அல்லல்பட்டது. அரும்பாடுபட்டு உறங்கினான். உறக்கத்திலும் அவள் ஞாபகம் மட்டுமே சுழன்றது. கனவாக வந்து நின்றது. வெறுத்தான்.
யாரிடமும் இதைப்பற்றி பேசக் கூட தைரியமின்றி தவித்தான். அப்போதெல்லாம் அவனுக்கு ஒரே துணை அவளின் புகைப்படங்கள்.... அதையே மாற்றி மாற்றி பார்த்தவண்ணம் மகிழ்ந்து கொள்வான்.