Sunday, 23 September 2018

ENGIRUNDHO VANDHAAN - 4

திலீப்பும் சட்டேன்று போய் குளித்துவிட்டு தன் உடைகளை அணிந்து கொண்டு லுங்கியை அலசி உள்ளேயே காயப் போட்டான். கால் சற்று ஊன முடிந்தது ஆனாலும் மெல்ல, அழுந்த பதியாமல் நடந்து வாசல் படியில் வந்து அமர்ந்தான். அவள் தன் சல்வாரின் காலை மடித்து விட்டு துப்பட்டாவை இழுத்து சைடில் முடிந்து கொண்டு செப்பனிட்டு கொண்டிருந்தாள். சில கீரை பாத்திகள் சாய்ந்திருந்தன. அவற்றை பிடுங்கினாள். சிலவற்றில்  நீர் நிறைந்திருக்க அதை பாத்திவெட்டி ஓடவிட்டாள். பல வண்ண பூக்கள் தலை அசைத்தன. கூடவே கத்திரி, தக்காளி, பச்சை மிளகாய், கருவேப்பிலை புதினா, கொத்தமல்லி போன்ற செடிகள் வேறு. 


அவன் அவள் கைவண்ணத்தை எண்ணி வியந்தான். அந்த வீட்டின் உள்ளே சுற்றி பார்த்தவரை குளிர் சாதன பெட்டி பேன் கேஸ் அடுப்பு பாத்ரூமில் ஹீட்டர் என சில வசதிகள் இருந்தன. ஆனால் சோபாக்கள் டைனிங் டேபிள் போன்றவை இருக்கவில்லை. அவனுக்கு குழப்பம் அதிகரித்தது.
‘சரி நான் இவற்றை தெரிந்துகொண்டு என்ன செய்யப்போகிறேன் நான் இன்றோ நாளையோ இங்கிருந்து சென்றுவிடுவேன் அதன்பின் இவளை சந்திப்பேனோ இல்லையோ’ என்று எண்ணினான்.
‘ஆனால் இவளை, இந்த மதுவந்தியை மறக்க முடியுமா..... ஒரு கவலையுமற்றவள் போல எப்போதும் சிரித்த முகம்... தெளிவான நேர்மையான முகம்... நேர்கொண்ட பார்வை.. பளிச்சென்ற பேச்சு... தன்னம்பிக்கை... குழந்தை என்று வந்துவிட்டால் அளவு கடந்த பாசம்.... பிறருக்கு உதவும் பண்பு அப்பப்பா இவளின் சிறந்த குண நலன்களை சொல்லிக்கொண்டே போகலாம் போல’ என்று மெச்சிக்கொண்டான்.




அத்யாயம் ஆறு
அவள் சில கீரை கட்டுகளுடன் உள்ளே வந்து கை கால் சுத்தம் செய்து கொண்டு முதலில் கூழ் கரைத்து கண்ணனுக்கு ஊட்டினாள் அவனிடம் மெல்லிய குரலில் பேசியபடியே ஊட்டி முடித்து அவனை விளையாட விட்டுவிட்டு சென்று சமையலை முடித்தாள். இருந்தவற்றை வைத்து கீரை கூட்டும் உருளை வருவலும் ரசமும் செய்திருந்தாள். அவ்வளவு எளிமையான சுவையான உணவையும் அவன் உண்டதில்லை.
“சாப்பிட்டு கொஞ்சம் படுத்துக்கொங்க.... ராத்திரி நிம்மதியா தூங்கல இல்லையா..... கால் வலியில” என்று கூறினாள். ‘பேணுவதில் இவள் தாயேதான்’ என்று எண்ணினான்.
கொஞ்சம் படுத்து எழ, தன் அன்னையின் மூலம் இவள் நம்பர் அறிந்து நாயகம் அங்கிள் அழைத்தார்.
“என்ன தம்பி எப்படி இருக்கீங்க பத்திரமா இருக்கீங்கதானே..... ரோட் சுத்தம் செஞ்சுகிட்டிருக்காங்க. நான் இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில மெக்கானிக்கோட அங்கே வந்துடுவேன் உங்கள அழச்சுகிட்டு போக” என்றார்.
“ஒ வண்டர்புள்.... தாங்க்ஸ் அங்கிள்.... ஆமா நான் நல்லா இருக்கேன் பத்திரமான இடத்தில தான் இருக்கேன்... நீங்க காரை நிறுத்தின நேர் எதிர் வீட்டில தான் அங்கிள், வந்துடுங்க” என்றான் உற்சாகமாக.

போனை வைத்தபின் அவள் அவனையே பார்த்திருப்பதைக் கண்டான். அந்த முகத்தில் என்னவோ இருந்தது. அதில் சோகமா,  ஏமாற்றமா சோர்வா என கண்டுகொள்ள முடியவில்லை திலீபால்.
“போகணும் இல்லையா?” என்று கேட்டாள் மெதுவான குரலில்.
அவளின் குரலின் சோர்வு அவனையும் தாக்கியது.
‘ஐயோ இங்கிருந்து போக வேண்டுமே’ என்று இருந்தது.
‘கண்ணனை இவளை இனி எப்போது காண்பேனோ’ என்று ஏக்கம் உண்டானது.
கண்ணன் இப்போதும் அவன் மடியில்தான் அமர்ந்து கொட்டம் அடித்துக்கொண்டிருந்தான்.
‘ஆம்’ என்று தலை மட்டும் அசைத்தான். அவள் வெறுமனே புன்னகைத்தாள். அதன் வலி அவனை பாதித்தது.
‘இவள் யார் என்னை காக்க வந்த மோகினியா அல்லது தெய்வ உருவா..... என் தாயினும் மேலாக என்னை இந்த இரு நாட்களும் பேணி பார்த்துக்கொண்டாளே.... இவளுக்கு நான் என்ன கைம்மாறு செய்யப்போகிறேன்’ என்று எண்ணித் துவண்டான்.

தன் பர்சிலிருந்து கொஞ்சம் பணத்தை எடுத்து கண்ணனின் கையில் திணித்தான். அதைக்கண்டு அவள் அவனைப் பார்த்த பார்வையில் அடிபட்டார் போன்ற உணர்ச்சி தெரிந்தது. ஓடி வந்து அந்த பணத்தை பிடுங்கி அவனிடமே நீட்டினாள்.
“மதுவந்தி, இருக்கட்டும், அது நான் நீ செய்த உதவிக்கு தந்ததாக எண்ணாதே.... நான் கண்ணனுக்கு ஏதேனும் வாங்கித்தர விரும்பி அதை அவனுக்கு என் பரிசாகத் தந்தேன்” என்றான்.
“இருக்கட்டும், அவனுக்கு உங்க அன்பு ஒண்ணு மட்டும் போதும்... இதெல்லாம் வேண்டாம்” என்று கண்ணனைத் தூக்கிக்கொண்டாள்.

“மதுவந்தி” என்றான் ஆதுரமாக. “நீ உன்னைப்பற்றி ஒன்றுமே கூறவில்லை..... ஆனாலும் நான் இப்போது ஒன்று கூறுகிறேன் மறுக்காமல் கேள்” என்றான்
அவள் என்ன என்பதைப்போல அவன் முகம் ஏறிட்டாள்.
“இது என் கார்ட்..... இதை பத்திரமாய் வைத்திரு..... எப்போது எந்த நேரத்தில் என்ன ஒரு உதவி வேண்டும் என்றாலும், என்னோடு பேச மனம் விழைந்தாலும் இதிலுள்ள என் செல் நம்பருக்கு போன் செய்..... செய்வாயில்லையா” என்று கார்டை அவள் கையில் திணித்தான்.
சரி என்று தலை அசைத்தாள். அதை தன் பர்சில் வைத்தாள்.

“நான் கண்ணனை கொஞ்ச நேரம் வைத்திருக்கேன்” என்று வாங்கிக்கொண்டான்.
கண்ணனை தன்னோடு இறுக்கிக்கொண்டு பேசாமல் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தான். எல்லையில்லா அமைதி அனுபவித்தான். கண்ணன் தன் மழலையில் பேசி சிரித்துக்கொண்டு தனக்குள் தானே விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். அதைக்கண்டு இவனை எப்படி பிரிவது என்று துயரம் கொண்டான்.

ஆனால் போகத்தானே வேண்டும் என்று எண்ணி எழுந்தான். பின்னோடு அங்கிள் வர கார் ரெடியாகியது 
இவன் “மது, இது தான் விநாயகம் அங்கிள்.... பேருக்கு என் டிரைவர்.... ஆனால் என் வீட்டில் ஒருத்தர் போல..... நான்  வரட்டுமா நீ செய்த உதவிக்கு ரொம்ப நன்றிமா..... நான் சொன்னது நினைவு இருக்குமில்லியா” என்று விடை பெற்றான். அவள் கண்கள் பனித்தனவோ என்று சந்தேகம் தோன்றும் முன் மறைத்துக்கொண்டாள். விநாயகமும் நன்றி கூறினார்.
திலீப் கண்ணனை வாங்கி ஆசை தீர முத்தமிட்டு கொஞ்சிவிட்டு அவளிடம் கொடுத்துவிட்டு சட்டென்று அவளிடம் ஒரு தலை அசைப்புடன் கிளம்பிவிட்டான்.

அவள் அவன் கார் போவதையே பார்த்தபடி நின்றிருந்தாள். சட்டென்று அவள் வாழ்வு அஸ்தமித்ததுபோல உணர்ந்தாள்.
‘சீ என்ன நினைப்பு இது... அவர் யார் நான் யாரு... என்ன எண்ணம் இது’ என்று உதறிக்கொண்டாள்.
மன சோர்வுடனேயே நடமாடினாள். கண்ணன் அவள் மனதை மாற்ற பெரிதும் உதவியாக இருந்தான். அவன் கள்ளச் சிரிப்பில் அவள் தன் துக்கம் மறந்தாள்.

அத்யாயம் ஏழு
தன் வீட்டை அடைந்த திலீப் அன்னையிடம் எல்லா விஷயங்களும் கூறிவிட்டு கொஞ்சமாக சாப்பிட்டுவிட்டு படுத்துவிட்டான். அது நேரம் வரை மறந்திருந்த எண்ணங்கள் தலை தூக்கின.
‘கண்ணன் என்ன செய்கிறானோ. மது எப்படி இருக்கிறாளோ. இன்றும் கூட செம மழைதான். கரண்ட் வேறு போய் போய் வந்தது’. ‘இருட்டில் இந்த குளிரில் கண்ணனையும் வைத்துக்கொண்டு தனியாய் எப்படி சமாளிப்பாள் மது’ என்று அவளையே சுற்றி வந்தது மனம்.
அட ச்சே என்று உதறிவிட்டு உறங்க முயன்றான். திரும்பும்போது கால் வலித்தது. ஒ இன்னும் வலி உள்ளது என்று ஒரு தலையாணைமேல் காலை தூக்கி வைத்துக்கொண்டு உறங்கிப்போனான்.

அடுத்து வந்த நாட்களில் வேலை பளு மிக அதிகமாக இருந்தது. அந்த நேரத்திலும் ‘கண்ணன் எப்படி இருக்கிறானோ மது எப்படி இருக்கிறாளோ’ என்று ஒரு ஓரத்தில் எண்ணம் தோன்றி மறைந்தது. அன்று மாலை கொஞ்சம் வானம் வெளுத்திருக்க வேலையும் விரைவாக முடிந்திருக்க திலீப் கிளம்பினான். கடைத்தெரு வழியாக வருகையில் அங்கே ஒரு கடை வாசலில் சின்னக் குழந்தைகளுக்கான துணிமணிகள் ஆடுவதை பார்த்தான். உடனே வண்டியை நிறுத்தச் சொல்லி உள்ளே சென்றான். கண்ணன் வயது கூறி ரெண்டு செட் உடைகளும் கூடவே வுல்லன் குல்லாய் சாக்ஸ் எல்லாமும் வாங்கினான். பாக் செய்து வாங்கிக்கொண்டு வந்து அமர்ந்தபோது ஏதோ இனம் தெரியாத பரவசம் தோன்றியது புன்னகைத்துக்கொண்டான். இவை அனைத்தையும் விநாயகம் பார்த்தும் பார்க்காததுபோல கண்காணித்தார்.


வீடு வந்தடைந்து பாக்கெட்டை சோபாவில் போட்டுவிட்டு போன் பேசும்போது அவன் தாய் அதை எடுத்து பார்த்தாள். என்ன என்பதுபோல அவனிடம் ஜடை பேச இரு என்று கை காண்பித்தான். பேசி முடித்து வந்து “இது கண்ணனுக்கு மா” என்றான்.
“கண்ணனா?” என்று அவர் வினவ
“அதான் மா, அந்த மழை நாளில் எனக்கு உதவினாளே மது அவள் மகன் கண்ணன்” என்றான். தாய்க்கு ஆச்சர்யம் ஆனது. ‘இப்போது வரை அவளையும் கண்ணனையும் நினைவில் வைத்திருக்கிறான் கூடவே உடைகளும் வாங்கி வந்திருக்கிறானே’ என்று.
“அந்த மதுவந்தி கணவர் என்ன செய்கிறார் திலீப்?” என்று கேட்டார்.
“அதுதான்மா தெரியலை..... எல்லாம் சொன்னா.... ஆனால் அதற்கு மட்டும் பதிலே சொல்லலை”.
“என்ன பதிலே சொல்லலியா... ம்ம், நல்லா இல்லையே” என்றார் முகம் சுணங்கி.
“இந்த துணிமணிகளை விநாயகம் கிட்ட கொடுத்தனுப்பீடு திலீப்.... நீ அங்க மறுபடி போக வேண்டாம்” என்றார்.
“ஏன்மா?” என்றான் ஆச்சர்யத்துடன்.
“எனக்கென்னவோ அந்தப் பெண்ணு சரியா படலை”
“அம்மா நீ மதுவ பார்த்தா அப்படி சொல்ல மாட்டே..... அவ மேல எந்த தப்பும் இல்லைன்னு என் மனசு சொல்லுது” என்றான்.
“இருக்கலாம், ஆனா அவங்க சங்காத்தம் நமக்கெதுக்கு.... உதவி பண்ணினா.... இதோ நீ அவ குழந்தைக்கு பரிசு வாங்கீட்டே கொடுத்தனுப்பீடு.... போதும்” என்று முடித்துவிட்டார்.
திலீப்புக்கு முகம் சுருங்கியது. ‘ஒருத்தரைப் பற்றி முழுசும் தெரிஞ்சுகொள்ளாம அம்மா இப்படி அவசரப்பட்டு முடிவெடுப்பது என்ன நியாயம்’ என்று பட்டது.
“இந்த வாட்டி நான் கொண்டுபோய் கொடுத்துட்டு நன்றி சொல்லீட்டு வந்துடறேன் மா.....” என்றான்.
அவனைத் திரும்பி பார்த்துவிட்டு “நான் சொல்றதை சொல்லீட்டேன் திலீப், அப்பறம் உன் இஷ்டம்” என்றுவிட்டு சென்றுவிட்டார்.

அடுத்த நாள் ஞாயிறு அவளுக்கு விடுமுறை இருக்குமே என்று எண்ணி கண்ணனின் உடைகளுடன் அவளுக்கும் ஒரு ஸ்கார்ப் வாங்கிக்கொண்டு காரை தானே எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பிச் சென்றான்.
அங்கே சென்று காரை நிறுத்த, அவன் மனம் நிலைகொள்ளாமல் பரவசமாகியது. இறங்கி உள்ளே சென்று மணி அடித்தான். அவள் உள்ளே ஏதோ வேலையாய் இருந்தாள் போல. கை துடைத்தபடி வந்து எட்டி பார்த்தாள். இவனைக் கண்டதும் பூவாய் மலர்ந்தது அவள் முகம். அதை உடனே மறைத்துக்கொண்டு “வாங்க மிஸ்டர் திலீப்” என்று வரவேற்றபடி கதவை திறந்தாள். “எப்பிடி இருக்கே மது?” என்றபடி உள்ளே சென்றான்.
“நல்லா இருக்கேன், நீங்க எப்பிடி இருக்கீங்க.... உங்க கால் இப்போ தேவலை போல இருக்கே” என்றாள் அவன் நடப்பதைக்கண்டு.
“கண்ணன் எங்கே, எப்படி இருக்கான்?” என்று கேட்டான்.
“தூங்கறான் நல்லா இருக்கான்.... இப்போ எழுகிற நேரம்தான்.... உக்காருங்க காபி தரட்டுமா” என்று உள்ளே ஓடினாள். அவன் வரவு அவளுக்கு பெரும் மகிழ்ச்சியைத் தந்துள்ளது என்றதை கண்டுகொண்டான். அவள் காபியுடன் வந்து அவனிடம் நீட்ட அவன் பரிசு பொருளை அவளிடத்தில் நீட்டினான்.
“என்ன இது நாந்தான் ஒண்ணும் வேண்டாம் என்றேனே” என்றாள்.
“தெரியும் மது.... இது கண்ணனுக்கு.... சில துணிமணிகள் அவ்வளவேதான்... நான் உன் சொல்லை மீறலை.... ரொம்பதான் பிகு பண்ணாமல் வாங்கிக்கொள், ப்ளிஸ் மது” என்றான். அவன் கெஞ்சலை பார்த்து தயங்கியபடி வாங்கிப் பிரித்தாள்.
“அட ரொம்ப அழகா இருக்கு..... இந்த சாக்ஸ் குல்லாய் எல்லாமே அவனுக்கு குளிருக்கு அடக்கமா இருக்கும்.... நானே வாங்கணும்னு இருந்தேன்” என்றாள் சந்தோஷமாக.
அப்போதே கண்ணன் எழுந்து சிணுங்கும் குரல் கேட்டு உள்ளே ஓடினாள். அவனை வாரி எடுத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தாள் “யாரு வந்திருக்கா பாரு கண்ணா” என்று காண்பித்தாள். அவன் உடனே இனம் கண்டுகொண்டு திலீபனிடம் தாவினான். மனம் கொள்ளா மகிழ்ச்சியுடன் திலீப் ஆசையாய் கை நீட்டி அவனை வாங்கிக்கொண்டான். முத்தமிட்டு கொஞ்சி மகிழ்ந்தான். அவனை தன் கையில் இயல்பாக வைத்தபடி அவன் பேசிக்கொண்டிருக்க அவளின் மனதில் சாரல் வீசியது. மனம் ஏங்க, என்ன பயன் அடங்கு, என்று அடக்கினாள்.
சில நொடி நேரத்தில் அவள் முகம் காட்டும் பல உணர்ச்சிகளை கண்டு இது என்ன மாயம் என்று வியந்தான் திலீப். கண்ணனை விட்டுச் செல்ல மனமில்லை. அவனோடு அங்கேயே அமர்ந்துவிட்டான்.
“சாப்பிடுட்டு போலாம்தானே.... நான் விரைவா சமைச்சுடறேன்” என்றாள் ஆசையாக
“வேண்டாம் மது.... நான் அவசரமா போகணும்” என்றான்.
“ஒ சரி” என்றபோது அவள் முகம் சுருங்கியது.
“உங்களுக்கு எவ்வளவோ வேலை இருக்கும் ஆனாலும் எங்களை மறக்காமல் வந்து பார்க்கணும்னு தோணிச்சே அதுவே போதும்” என்றாள் நன்றியுடன்.
“என்ன மது, உங்க ரெண்டு பேரையுமே என்னால் எப்படி மறக்க முடியும். நான் உங்களை அந்நியமா நினைக்கலை, நீதான் இன்னும் என்னை அந்நியமா நினைக்கிற மது” என்றான் அவளை நேராகப் பார்த்து.
“நானா உங்களை அந்நியமா நினைப்பதா?” என்றாள்.
மனதினுள் ‘உங்களையே தானே நான் நினைச்சுகிட்டு இருக்கேன்’ என்று அழுதாள்.
“ஆமா, இல்லைனா நீ இன்னும்தான் கண்ணனின் தந்தையைப் பற்றி என்னிடம் கூறத் தயங்குகிராயே” என்றான் குற்றச்சாட்டாக.
“ஒ அதுவா” என்று வாய் மூடிக்கொண்டாள்.
“மன்னிச்சுடுங்க திலீப்” என்றாள் அவனின் பார்வையை சந்திக்காது.
“சரி நான் கிளம்பறேன்” என்று எழுந்தான்.
“ஒ போகணுமா சரி” என்றாள் கண்ணனைக் கொஞ்சி முத்தமிட்டு அவளிடம் நீட்டினான். அவனோ இவனின் சட்டையை கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டு அவளிடம் போக மாட்டேனென்று அடம் செய்தான்.
“என்னடா கண்ணா, எனக்கும்தான் உன்னை விட்டுப் பிரிய மனமில்லை..... ஆனா என்னடா செய்வேன்.... மீண்டும் சீக்கிரமே வரேண்டா செல்லம்.... என் கண்ணில்ல” என்று கொஞ்சிவிட்டு அவன் விரல்களை மெல்ல பிரித்துவிட்டு மனமில்லாமல் காரில் போய் ஏறிக்கொண்டான். அவளைப் பார்த்து ஒரு தலை அசைப்பில் விடைபெற்று ஓட்டிச்சென்றுவிட்டான்.
அவள் ஒரு பெருமூச்சுடன் உள்ளே சென்றாள். அவனுக்கு வாங்கி வந்த துணிகளை கண்ணனுக்கு மாட்டி அழகு பார்த்தாள். தன ஸ்கார்பை தடவி தடவி முகத்தோடு வைத்துக்கொண்டாள். அதில் பரவசம் கண்டாள். ‘இது என்னோட திலீப் வாங்கி வந்தது’ என்றது உள்ளம்.
‘என்னது உன்னோட திலீபா?’ என்று இடித்தது மனம். துள்ளி எழுந்தாள். ச்சே ச்சே என்று மனதை மாற்றினாள்.


அடுத்த ஞாயிறு காலை எழுந்து காபி குடித்து தன் தாயிடம் பேசியபடியே டைனிங் டேபிளில் அமர்ந்திருந்தவன் சட்டென்று நினவு வந்தவனாக சமையற்கார அம்மாளை அழைத்தான். 
“என்ன வாணி அக்கா, என்ன டிபன்?” என்றான். அவள் அவனை அதிசயமாகப் பார்த்தாள். அவன் அப்படி எல்லாம் அமர்ந்து கேட்டு பேசியவன் அல்ல.
“தம்பி பூரி பண்ணலாம்னு..” என்று இழுத்தார் அவர்.
“வேண்டாம் ஒரே ஆயில்.... பேசாம வெண் பொங்கல் கொத்சு பண்ணுங்களேன்” என்றான்.
“ஒ அப்படியே செய்துடறேன்” என்று அவர் சென்றுவிட திலீபன் தாய் அவனை விந்தையாகப் பார்த்தாள்.
‘இவனுக்கு இந்தப் பொங்கல் கொத்சுவெல்லாம் எப்படித் தெரியும்.... நம்ம வீட்டில் அதெல்லாம் பெரிதாக செய்ததே இல்லையே’ என்று எண்ணினாள்.
மகனின் போக்கு பல நேரங்களில் அவளுக்கு வியப்பையும் கலக்கத்தையும் தந்தது. டிவி பார்க்கும்போது ஏதேனும் சிறு குழந்தைகள் கொண்ட விளம்பரங்கள் வந்தால் அப்படியே நின்று பார்க்கிறான். கல்யாணம் குழந்தை என்று ஆசை வந்துள்ளதோ என்று எண்ணி அவரும் ஆசையாக அந்தப் பேச்சை எடுத்தார்.

Saturday, 22 September 2018

ENGIRUNDHO VANDHAAN - 3

 “அட நீங்க ஏன் சிரமபட்டுகிட்டு.... நான் செய்திருப்பேனே” என்றாள் அவள். 
“இல்ல பரவாயில்லை, அசலே என்னால உங்களுக்கு சிரமம்.... எனக்கு இரவு உணவு வெறும் பால் இல்ல பழம் இருந்தாலும் போதும் பசிக்கல..... குழைந்தைய வேற வெச்சுகிட்டு, உங்களுக்கு கஷ்டம்” என்றான்.
“அதெல்லாம் ஒன்றுமில்ல சிம்பிளாத்தான் சமைக்கறேன்.... ரொம்ப வசதி எல்லாம் கிடையாது... நீங்கதான் பாவம்..... இன்னிக்கி இங்க வந்து இப்படி கஷ்டப்படணும்னு இருக்கு” என்றாள்.

“அவர் எப்போ வருவார்?” என்று கேட்டான்.
அவள் “யாரு?” என்று கேட்டாள்.
“அதாங்க உங்க கணவர்” என்றான்.
“இல்லை வரமாட்டார்” என்றாள் அவள்.
அவளை ஆராய்ந்தான். ஒன்றும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.
“அப்போ அவரு உயிரோட....” என்று இழுத்தான். மேலும் குடைய கஷ்டப்பட்டுக்கொண்டே.
“இல்லை” என்று மட்டும் கூறிவிட்டு உள்ளே சென்றுவிட்டாள்.
‘அப்படி என்றால் அவன் உயிரோடு இல்லையா.... நான் சொன்னது போல இல்லையா... அவள் கூறுவதற்கு என்ன பொருள்?’ என்று ஆராய்ந்து மண்டை வலித்தது.

மழை வலுத்து கரண்ட் வந்து வந்து போனது. அவள் ஆங்காங்கு லாந்தர் ஏற்றி வைத்தாள். அந்த இருட்டிலும் சமைத்து முடித்தாள். ஒரு சின்ன மேஜையை அவன் நாற்காலி முன் இழுத்துப் போட்டு அதில் ஒரு தட்டு கொண்டு வைத்தாள்.
“சாதா சமையல்தான் மன்னிக்கணும்.... உங்களப் பார்த்தா பெரிய இடம் மாதிரி இருக்கு” என்றாள்.
“என்னங்க நீங்க, இந்த மழையில இருட்டில நீங்கதான் எனக்கு அவ்ளோ உதவி செஞ்சுகிட்டு இருக்கீங்க.... அதுக்கே பெரிய நன்றி சொல்லணும் நானு” என்றான் அவன் உண்மையான பாராட்டுடன்.
“சாப்பிடுங்க” என்றாள்.

அந்த குளிருக்கு இதமாக சூடான வெண் பொங்கலும் அதற்கு ஏதுவாக கத்திரிக்காய் கொத்சுவும் செய்திருந்தாள். தட்டில் இட்டு ஒரு ஸ்பூனுடன்கொடுத்தாள்.
அதை எடுத்து உண்ண உண்ணத்தான் தெரிந்தது அவன் எவ்வளவு பசியாக இருந்திருக்கிறான் என்று. ஆவலுடன் அந்த எளிமையான ஆனால் ருசியான உணவை நொட்டைவிட்டுக்கொண்டு சாப்பிட்டு முடித்தான்.
“இன்னும் கொஞ்சம் வெச்சுக்குங்க” என்று கொண்டு வந்து கொடுத்தாள்.
‘அவளுக்கே இருக்குதோ இல்லையோ’ என்று அவன் கவலைப்பட்டான்
“நீங்க?” என்று கேட்டான்.
“நான் தோ இவன் தூங்கினதும் சாப்பிடுறேன்... இல்லேன சாப்பிட விட மாட்டான்” என்றாள் குழந்தையை செல்லம் கொஞ்சியபடி. அவன் சாப்பிட்டு முடித்து கை அலம்பி எழுந்தான்.
“குழந்தைய என்கிட்டே கொடுங்க.... வருவானா, இல்ல புது முகம் பார்த்து அழுவானா..... நான் பாத்துக்கறேன் நீங்க போய் சாப்பிடுங்க” என்றான்.
“அதெல்லாம் அழமாட்டான்” என்று அவனிடம் நீட்டினாள். “ஆனாலும் உங்களுக்கு எதுக்கு கஷ்டம்” என்றபடி
“அதெல்லாம் ஒண்ணுமேயில்லை... என்ன பேரு?’ என்று கேட்டான்.
“கிருஷ்ணா அனா நான் கண்ணான்னு கூப்பிடுவேன்” என்றாள்.
“ஓ நீ கண்ணனா, மாயக்கண்ணனா, யதுகுல கண்ணனா?” என்று தலைக்குமேல் தூக்கி கொஞ்சினான்.... அதுவும் அந்த கோகுல கண்ணனைப் போலவே சிரித்து மயக்கியது.

கொழுக் கன்னங்களில் முத்தம் பதித்தான். மடியில் வைத்துக்கொண்டு என்னமோ பேசினான். என்னமோ புரிந்ததுபோல அவன் வயிற்றில் அமர்ந்துகொண்டு கண்ணனும் சிரித்துக்கொண்டான். அவர்களை மறந்த அந்த நிலையை கண்டு வியந்தாள் அந்தப் பெண், அவள், மதுவந்தி.
சாப்பிட்டு சமையலறை சுத்தம் செய்து வெளியே வந்து கண்ணனை வாங்கிக்கொண்டாள். அவனுக்கு தூக்கம் கண்ணை சுழற்றும் நிலை அறிந்து தோளில் சாய்த்து தட்டிக் கொடுக்க அவன் ஐந்து நிமிடங்களில் தூங்கியே போனான்.
திலீபனுக்கும் கண்ணை சொக்கியது சூடான ருசியான சாப்பாடு இதமான இடம் மனசு அமைதியானது.

“நீங்க இங்க ஹால் ல படுங்க” என்று கூறி உள்ளே சென்று கண்ணனை கிடைத்திவிட்டு ஒரு நாடா கட்டிலை இழுத்து வந்தாள். “இதில படுத்துக்கொங்க” என்றாள்.
“ஐயோ நீங்க ஏன்” என்று அவன் விந்தியபடி உதவினான்.
“நீங்க உங்கள கஷ்டபடுத்திக்காதீங்க” என்று அடக்கினாள்.
அவனுக்கு போர்வை தலையணை கொடுத்துவிட்டு உள் வாசல் கதவை தாழிட்டு விட்டு உள்ளே செல்லத் திரும்பினாள். “என்னங்க நீங்க யாரோ என்னமோ.... நானோ முன்பின் தெரியாதவன்.... இங்க இப்படி படுத்தா...” என்று மேலும் கூறத் தயங்கி நிறுத்தினான். “மழை விட்டுடுத்து நான் வேணா காரில் படுக்கிறேனே” என்றான்.
“ஒண்ணும் வேண்டாம்..... நாம நம்புகிறக் கடவுளுக்கு மட்டும்தான் உண்மையா இருக்கணும்.... நான் அவருக்கு மட்டும்தான் பயப்படுவேன்.... நீங்க பேசாம யோசிக்காம படுங்க..... உங்கள நான் அறிய மாட்டேன் உண்மைதான்.... ஆனா என்னை நான் அறிவேனே..... என்னை காத்துக்க எனக்குத் தெரியும்..... தேவைப்பட்டா உங்களை கொல்லவும் எனக்குத் தெரியும்” என்று சிரித்தாள்.
ஒரு நிமிடம் அதிர்ந்து அவனும் சிரித்து வைத்தான்.
“குட் நைட்” என்றபடி உள்ளே சென்று அறையை தாளிட்டுக்கொண்டு படுத்துவிட்டாள். சில நொடிகளில் நாள் முழுதுமான அலைச்சலினால் திலீபும் உறங்கிவிட்டான்.

அத்யாயம் ஐந்து
அசந்து தூங்கியவன் பாதி இரவில் கால் வலி எடுத்து தவித்து முழித்தான். “ஐயோ அம்மா” என்று அனத்தினான். எழுந்து கட்டிலில் அமர்ந்து தன் கையால் காலை அமுக்கிவிட்டுக் கொண்டான். லேசாக வீங்கியுள்ளது போலத் தோன்றியது.
‘இப்போது என்ன செய்வது’ என்று குழம்பினான். அந்த சின்ன சலசலப்பு கேட்டு அவள் எழுந்து வந்தாள்.
“என்ன என்னாச்சு?” என்று கேட்டாள்.
“சாரி உங்க தூக்கத்தை கெடுத்துட்டேன்.... கால் ரொம்ப வலி தாளல அதான் எழுந்து....” என்றான்.
“ஒ அடப் பாவமே.... இருங்க வரேன்” என்று உள்ளே சென்று சூடாக பானம் கரைத்துக்கொண்டு ஒரு பாராசெடமால் மாத்திரையும் கொண்டு வந்து கொடுத்தாள்.
“இது குடிச்சுட்டு இந்த மாத்திரையை போட்டுக்குங்க” என்று கூறிவிட்டு அவன் காலை ஒரு மெல்லிய துவாலையால் பிரஷர் பேண்டேஜ் போல சுற்றி இருக்க கட்டி பின் செய்தாள்.
“இப்போதைக்கு இது பிடிச்சாப்ல இருக்கும்.... மாத்திரை வேலை செய்தா வலி அவ்வளவா தெரியாது.... தூங்க முயற்சி பண்ணுங்க.... ஏதானும் வேணும்னா கூப்பிடுங்க.... என்  பெயர் மதுவந்தி” என்று கூறிச் சென்று படுத்துக்கொண்டாள்.
அதன்படி செய்ய சில நிமிடங்களில் வலி குறைந்து மீண்டும் அயர்ந்து தூங்கிப்போனான் திலீப்.

காலையில் பட்சிகளின் கீச் குரல் கேட்டு கண் விழித்தான். கூடவே அவனை யாரோ தொட்டு தடவுவது போலத் தோன்றி கண் விழித்தான். எங்கே இருக்கிறோம் என்று ஒரு நிமிடம் புரியாமல் விழித்து பின் உணர்ந்தான். அருகில் காண கண்ணன் தவழ்ந்து வந்து அவன் கட்டிலை பிடித்துக்கொண்டு எழுந்து நிற்க முயன்று கொண்டிருந்தான்.
“அட கண்ணா எழுந்துட்டியா” என்று தானும் எழுந்து அவனை வாரி எடுத்துக்கொண்டான். அதுவும் கிகிகி என்று சிரித்துக்கொண்டு அவன் மீசை அவன் மூக்கு என பிடித்துப் பார்த்து விளையாடியது. அந்தச் சின்னஞ்சிறு சிசுவின் ஸ்பரிசம் அவனை எங்கோ கொண்டு சென்றது இருக்கி அணைத்து முத்தமிட்டான்.

“அட உங்கள வந்து எழுப்பீட்டானா, மன்னிச்சுடுங்க.... நான் முகம் கழுவப் போனேன்” என்றபடி வந்தாள் மதுவந்தி.
“இட்ஸ் ஒகே, கண்ணனை எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சுபோச்சு” என்று இருக்கிக் கொண்டான்.
“ஆமா இங்க கூட பக்கத்துல எல்லாருக்கும் அவன ரொம்பப் பிடிக்கும்.... எப்போதும் யாராச்சும் வந்து தூக்கி வெச்சுப்பாங்க” என்றாள்.
“அப்படியா கண்ணா, நீ கோகுலத்து கண்ணனா?” என்றான் அவனை கொஞ்சியபடி. புரிந்ததுபோல சிரித்தது.
“கால் வலி தேவலையா?” என்று கேட்டாள்.
“ஆமா ரொம்ப தாங்க்ஸ்... உங்க வைத்தியம் பலிச்சுது” என்றான். “நீங்க நர்சிங் படிச்சிருக்கீங்களா?” என்று கேட்டான்.
“இல்ல முதலுதவி ஓரளவு பரிச்சயம்” என்றாள்.
“ஒ குட்” என்றான்

அவன் மெல்ல எழுந்து விந்தியபடி சென்று முகம் கழுவி வந்து அமர்ந்தான். அவள் காபியை நீட்டினாள். குடித்துக்கொண்டே வெளியே பார்த்தான். இன்னமும் இருட்டாக இன்றும் மழை உண்டு என்றது வானம். சில்லென்ற காற்று உய் என்ற ஓசையுடன் வீசிக் கொண்டிருந்தது. இந்த இருட்டில் மழையில் எப்படியும் ரோடை சரி பண்ணி இருக்க முடியாது. என்ன செய்வது என்று யோசித்தான்.
“இன்னிக்கும் மழைதான் போல” என்று அவளும் அதையே கூறினாள். ம்ம் என்றான்

என்ன செய்வது என்று அறியாத நிலையில் அவளிடத்தில் பேச்சு குடுத்தான்.
“என்னைப் பற்றி ஒன்றுமே தெரியாமல் அடைக்கலம் கொடுத்தீங்க, ரொம்ப தாங்க்ஸ்..... ஆனாலும் என்னைப்பற்றி சொல்ல நான் கடமை பட்டிருக்கேன்.... நான் திலீப், மேலே ஊட்டியில் ‘மிஸ்டீ மெடோஸ்’ எஸ்டேட் எங்களோடதுதான். நான் அந்த குடும்பத்து ஒரே வாரிசு” என்றான்.
“ஓ!” என்றாள் கண்கள் விரிய “அப்போ ‘கோல்டன் ரிசார்ட்’ மற்றும் ஹோட்டல், சில பழ தோட்டங்கள் எல்லாமும்....” என்று இழுக்க
“ஆம் எங்களோடதுதான்” என்றான்.
“ஓ, நான் உங்க குடும்பம் பற்றி தொழில்கள் பற்றி கேள்விப் பட்டிருக்கேன்..... நீங்க எவ்வளோ பெரிய மனிதர், நீங்க போய் இப்படி இங்க இந்த வசதி இல்லாத நிலையில தங்கும்படி ஆயிடுச்சு” என்று கூறினாள் தயங்கியபடி.
“நோ நோ, அப்படி சொல்லாதீங்க மதுவந்தி..... இக்கட்டான அந்த நேரத்தில நீங்க மட்டும் அடைக்கலம் குடுத்திராவிட்டால் நான் என்ன ஆகி இருப்பேனோ.... நான் உங்களுக்கு ரொம்பவும் கடமை பட்டிருக்கேன்... ரொம்ப தாங்க்ஸ்.... நான் எங்க அம்மாவோட இருக்கேன்.... அப்பா இறந்துட்டாரு..... நீங்க உங்களப் பற்றி சொல்ல விருப்பப்பட்டா சொல்லலாம்” என்றான்.

“என்னைப் பற்றி சொல்லிக்கொள்ளும்படி எதுவுமே இல்லை மிஸ்டர் திலீப்..... நான் பிறக்கும்போதே அனாதை.... என் அம்மா நான் பத்து நாள் சிசுவா இருக்கும்போது இங்கே உள்ள ஒரு அனாதை ஆசிரமத்தில் போட்டுவிட்டு ஓடிவிட்டாளம்.... அங்கேதான் வளர்ந்தேன்.... ஸ்கூல் முடித்தேன்.... பொதுவாக பதினெட்டு வயது வரையில்தான் ஆசிரமத்தில் வைத்துக்கொள்வார்கள்.... ஆனால் எங்கள் தலைவி பூரணி அம்மா எனக்கு தாய்க்கும் மேல..... அவங்களுக்கு நான்னா உயிர்.... அதனால என்னைத் தன் சொந்த செலவில் தனக்கு உதவியாக வைத்துக்கொண்டாங்க..... அவங்களுக்கு வயதானதால அதிகம் நடமாட முடியாது..... அவங்க வேலைகளிலும் வீட்டையும் நான் பராமரித்தேன்.... ஆசிரமத்தில் இருந்தபோது முதலுதவி கைத்தொழில் னு சில பயிற்சிகள் கொடுக்கப்பட்டது..... பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு முடிந்து மாண்டிசோரி ட்ரெய்னிங் எடுத்தேன்.... இங்க ஒரு ப்ரைமரி ஸ்கூல்ல டீச்சரா வேலை பார்க்கிறேன்.... அங்கேயே ஒரு குழந்தை காப்பிடம் இருப்பதால் வேலை செய்யும்போது கண்ணனை அங்கேயே வைத்துக்கொள்வேன்” என்றாள்.
இடைப்பட்ட வாழ்வில் நடந்தவற்றை அவள் குறிப்பிடவில்லை என்பதை உணர்ந்தான்.

“உங்க கணவர், கண்ணன் உங்க குழந்தையா?” என்று கேட்டான் ஆவல் தாங்காமல்.
“ஆமாம்” என்றாள்.
“அவன் தந்தை?” என்றான் மீண்டும்
“இல்லை” என்றாள். “ப்ளிஸ் மேற்கொண்டு எதுவும் கேட்காதீங்க” என்று எழுந்து “நான் ஏதானும் டிபன் செய்யறேன் உங்களுக்கு பசிக்கும்” என்று உள்ளே சென்றுவிட்டாள்.
அவன் கண்ணனைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு குழம்பிப்போய் அமர்ந்தான்.
‘இவள் விதவையா அல்லது இவளை கைவிட்டு ஓடி விட்டானா இவள் கணவன்.... அல்லாது யாரையேனும் நம்பி ஏமாந்துவிட்டாளா’ என்று தோன்றியது. விடைதான் இல்லை.

சிறிது நேரத்தில் வாசலில் குரல் கேட்டு வெளியே வந்தாள்.
ஒரு சிறுவன் வந்து “அக்கா எங்க அக்கா காலில அடி பட்டிடுச்சுகா ஒரே ரத்தமா வருது.... அம்மாதான் உங்ககிட்ட கேட்கச் சொன்னாங்க... கொஞ்சம் வரீங்களா?” என்று கேட்டான்.
“சரி இருடா அசோக் அஞ்சு நிமிஷத்துல வரேன்....அடுப்பை அணைக்கணும்” என்று உள்ளே சென்று பின்னோடு ஒரு மருந்து பெட்டியுடன் வெளியே வந்தாள்.
கண்ணனையும் தூக்கிக்கொண்டு “நீங்க பேசாம இங்கேயே ரெஸ்டா இருங்க மிஸ்டர் திலீப்.... நான் இதோ பத்து நிமிடத்தில வந்துடறேன்” என்றபடி அந்தச் சிறுவனுடன் வெளியேறிவிட்டாள்.
பத்து நிமிடங்களில் திரும்பி வந்து பெட்டியை வைத்துவிட்டு போய் கை கால் கழுவிக்கொண்டு சமையலை தொடர்ந்தாள். “என்னாச்சு?” என்றான் திலீப்.
“ஒண்ணும் இல்லை அந்தப் பைய்யனோட அக்கா பாவம் மழையில வெளியே போயிருக்காங்க.... தேங்கின சகதிலேர்ந்து ஏதோ குத்திடுச்சு போல.... நிறைய ரத்தம் போனதை பார்த்ததும் பயந்துட்டாங்க... அதான் கழுவி சுத்தம் செய்து கட்டு போட்டேன்” என்றாள் ஒன்றுமே பெரிய விஷயம் இல்லை என்பதுபோல.

“வாங்க டிபன் சாப்பிடலாம், உப்புமா தான் செய்ய முடிஞ்சுது” என்று கூறியபடி பரிமாறினாள். கொஞ்சம் எலுமிச்சை ஊருகாயுடன் அதுவே அவனுக்கு அமிற்தமாய் இருந்தது. அவளும் சாப்பிட்டு முடிக்கும் தருவாயில் வாசலில் யாரோ அழைத்தனர். வெளியே சென்று “வாங்கக்கா” என்று அழைத்து வந்தாள். தயங்கி உள்ளே வந்தவர் ஒரு நடுத்தர வயது மாது. “யாராச்சும் விருந்தாளி வந்திருக்காங்களா மது.... தொந்தரவு செய்துட்டேனா?” என்று கேட்டார் மெல்லிய குரலில்.
“இல்லை அக்கா, இவர் மேலே எஸ்டேட் வெச்சிருக்கார்..... நேற்று இரவு இவர் கார் நின்னு போச்சு.... மலை சரிவு வேற... அதான் இங்க தங்கச் சொன்னேன்..... சேரில வழுக்கி விழுந்து காலில வேற அடி பாவம்” என்றாள்.
“அடப்பாவமே” என்றார் அந்த மாது.
“சொல்லுங்கக்கா என்ன விஷயம்” என்று கேட்டாள்.
“ஒண்ணுமில்ல கண்ணு, மழையில கடை எல்லாம் மூடியே கிடக்கு.... எதாச்சும் காய் இருக்குமா உன் கிட்டன்னு கேட்க வந்தேன்” என்றார் அவர் தயங்கியபடி.
“என்கிட்டேயும் பெரிசா ஒண்ணுமில்லைகா..... வேணும்னா உருளை வெங்காயம் இருக்குது போதுமா” என்று கேட்டபடியே உள்ளவற்றில் சிலதை எடுத்து ஒரு பையில் போட்டு கொடுத்தாள்.
“ரொம்ப தாங்க்ஸ் மா..... நான் கடை திறந்ததும் வாங்கி வந்து கொடுத்துடறேன்” என்றபடி சென்றுவிட்டார் அந்த மாது.

‘இவளுக்குத்தான் என்ன இனிமையான குணம் பிறருக்கு உதவுவதே இவள் பண்பாய் உள்ளதே’ என்று மெச்சிக்கொண்டான்.
‘ஆனால் அழுத்தம், தன்னைப் பற்றி கண்ணனின் தந்தையைப் பற்றி மட்டும் வாய் திறக்கவில்லை’ என எண்ணிக்கொண்டான்.

பேன்ட் காய்ந்திருந்தது. அதனால் குளித்தால் தேவலை எனத் தோன்றியது. ஆயினும் அவள் முன்னால் எப்படி என்று கொஞ்சம் கூச்சமாகியது. 

அவன் மனம் அறிந்தவள் போல, “இந்த மழையில ஸ்கூல் இருக்காது..... மலை சரிவு வேற ஆயிருக்கு.... நான் கொஞ்சம் வெளியே என் தோட்டத்தை சுற்றிப்பார்த்து ஏதானும் செப்பனிட வேணுமான்னு பார்த்திட்டு வரேன்.... நீங்க குளிப்பதானால் குளிச்சுடுங்க” என்று கூறி அவள் கண்ணனுடன் வெளியே சென்றுவிட்டாள்.

Friday, 21 September 2018

ENGIRUNDHO VANDHAAN - 2

“அப்பா பேசாம இருங்கப்பா.... உங்களுக்கு உடம்புக்கு முடியாது” என்று தந்தையை அடக்கினான் கிருஷ்.
“ஆஹஹா என்ன இறக்கம் என்ன கரிசனம்.... அப்பாவாம் யாரு யாருக்கு அப்பா..... அவரு எங்க அப்பா.... உனக்கு இல்லை” என்றான்.
“அவன் என் தலைமகன்.... என் வாரிசு..... அவன் இங்கேதான் இருப்பான்.... ஆம் அவன் எனக்கும் உங்கம்மாவுக்கும் பிறந்தவன் இல்லை.... ஆனாலும் எங்கள் ஸ்வீகார புத்திரன்..... எங்களுக்கு எல்லாமே அவன்தான்.... உனக்கும் அவனுக்கும் எந்த நேரத்திலும் எந்த வித்தியாசமும் இல்லாமல் தான் வளர்த்தோம்.... ஆனால் எங்கள் வளர்ப்பில் அவன் மேன்மையடைந்தான்..... நீயோ வழி மாறிவிட்டாய்..... இனி உன்னிடம் பேசிப் பயனில்லை.... நீ எங்கள் மகனுமில்லை” என்று கத்திவிட்டு அமர்ந்தார் திலீப் மூச்சுவாங்க.

“அப்பா என்னப்பா, ஏன் நீங்களும் இப்படி உணர்ச்சிவசப்படறீங்க..... அவன்தான் ஏதோ சிறுபிள்ளைத்தனமா பேசறான்னா” என்று சமாதானப்படுத்தினான் கிருஷ்.
“ஹே நீ பேசாதேன்னேன்.... உன்னை வாய மூடச் சொன்னேன்..... நாங்க அப்பா பிள்ளைக்குள்ள ஆயிரம் இருக்கும்.... நீ உள்ள வராதே” என்று மீண்டும் கத்தினான் தினேஷ். “மரியாதையா சொல்றேன் இந்த வீட்டிற்கும் சொத்திற்கும் உனக்கும் எந்த சொந்தமும் இல்லை தொடர்பும் இல்லைன்னு கை எழுத்து போட்டுட்டு வெளியே போயிடு” என்று மிரட்டினான்.
“என்னடா சொன்னே நாயே” என்று ஓங்கி அறைந்தாள் மது.

இதற்குமேலும் அங்கிருக்க முடியாமல் சுதாவை அழைத்து பெற்றோரை பார்த்துக்கொள்ள சொல்லிவிட்டு ஒரு சிறு பெட்டியில் கொஞ்சமே முக்கிய சாமான்களை அடைத்துக்கொண்டு கிளம்பிவிட்டான் கிருஷ்.
பெற்றோர் தடுக்க தடுக்க “இல்லைப்பா அவன் கோவம் அடங்கும் வரையிலானும் நான் அவன் கண்முன்னே வராமல் இருப்பது நம்ம குடும்பத்துக்கு நல்லது.... அம்மா வருத்தப்படாதீங்க..... உங்க உடம்பப் பாத்துக்குங்க” என்று கூறி தன் வண்டியில் கிளம்பி ரிசார்டை இரவோடு இரவாக அடைந்துவிட்டான்.

அனிதா துடித்து போனாள். ‘அவளாலேயே தாங்க முடியவில்லையே கிருஷ் எப்படி தாங்கினான்’ என்று அவளுக்கு மேலும் அவன் மீது பரிவு அதிகமானது.
‘நானிருக்கிறேன்’ என்று கூறாமல் கூறி அவனை ஆசுவாசப்படுத்தினாள். அவளிடம் எல்லாவற்றையும் பகிர்ந்து கொண்டபின் கொஞ்சம் மனம் லேசானது க்ரிஷிற்கு.
“அடுத்து என்ன செய்ய போறீங்க?” என்று கேட்டாள்.
“இப்போதைக்கு நான் இங்கேயே ரிசார்ட்டில் இருக்க போறேன்.... அங்கே நிலைமை என்னன்னு பார்த்த பிறகுதான் மேற்கொண்டு யோசிக்க வேண்டும்” என்றான்.
அவன் கையை பிடித்து அமுக்கி கொடுத்தாள். புன்னகைக்க முயன்று தோற்றான். அவன் தோளில் தலை சாய்த்து அவனை அணைத்துக்கொண்டாள் அனிதா.
போலாம் என்று கிளம்பினர். அவனை தனியே விட்டு வீடு செல்ல அவள் மனம் கேட்கவில்லை ஆயினும் வேறு வழி இன்றி அவனை தேற்றி அனுப்பிவிட்டு அவள் இடத்தில் இறங்கிக்கொண்டாள்.

அங்கே ஊட்டியில் தங்களது பங்களாவில் வெறுமையும் வேதனையும் சூழ்ந்திருந்தது. நடந்தவற்றை தாங்க முடியாமல் பெற்றோர் துவண்டு போயிருக்க சுதா என்னவும் சொல்லி அவர்களை தேற்ற முடியாமல் தோற்றாள். எப்படியோ கெஞ்சி பசியாற வைத்தாள். தினேஷை கண்ணில் பட்டால் கொன்றேவிடுவேன் என்று திலீப் மிரட்டி இருந்ததால் அவன் எங்கோ வெளியே புறப்பட்டு போனவன்தான்.

“நான் என்னங்க தப்பு பண்ணினேன்.... இரண்டு போரையும் ஒரே போலதானேங்க வளர்த்தேன்.... பின்ன எங்க என்ன தப்பு நடந்தது.... ஏன் சின்னவன் இப்படி எல்லாம் நடந்துகிட்டான்?” என்று தவித்து போனாள் மது.
“விடும்மா, அது நம்ம வளர்ப்பின் குற்றம் இல்லை.... அவன் சேர்வார் சேர்கை சரி இல்லை.... அவனைப் பற்றி சிலது காதில் விழுந்தது.... அது நல்லதாகவும் இருக்கவில்லை... அதனால்தான் நான் அவனுக்கு கொடுக்கும் பணத்தை இழுத்து பிடித்தேன்.... ஆனால் அது இப்படி ஒரு பூகம்பத்தை கிளப்பும் என்று நானே எதிர்பார்க்கவில்லை.... நீ ஏன் உன்னையே குற்றம் சொல்லிக்கிறே மதுமா” என்றான் அவளை சமாதானப்படுத்தும் வகையில்.
“பெரியவன் என்னானானோ தெரியலையே” என்று கவலை ஆனாள்.
“அவனுக்கு ஒண்ணும் ஆகாது அவனுக்கு தன்னை பாத்துக்க தெரியும்மா... என்ன ரிசார்டுல தான் போய் தங்கி இருப்பான். ஆகட்டும் சில நாள் பாப்போம், அதற்குள்ளாக ஏதோ ஒரு தீர்வு வரும்” என்றார். மதுவை தன் கைப்பிடியில் வைத்துக்கொண்டு சோபாவில் சாய்ந்திருந்தவர் மனம் பின்னோக்கி ஓடியது. அது ஒரு நிலாக்காலம் என்று பெருமூச்சு எழுந்தது.

அத்யாயம் மூன்று -  இருபத்தி ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்....

சோவென மழை பெய்து கொண்டிருந்தது. கூன்னூரிலிருந்து கேத்தி செல்லும் மலைப் பாதையில் அந்த வெளிநாட்டு கார் வழுக்கிக் கொண்டு ஊசி வளைவுகளில் ஏறிக்கொண்டிருந்தது.
திலீபன் என்னும் திலீப் சக்ரவர்த்தி பின் சீட்டில் கண் மூடி அமர்ந்திருந்தான். அன்று முழுவதும் ஒரே அலைச்சல். அவன் ஓய்ந்து போயிருந்தான். அதனால் களைப்பாக சாய்ந்திருந்தான். அவன் களைப்பு தெரிந்து அந்த மழை நேரத்திலும் பக்குவமாக வண்டி ஓட்டிக்கொண்டிருந்தார் விநாயகம். நாயகம் அங்கிள் என்று அவன் மரியாதையாக விளிக்கும் அவர் அவன் குடும்பத்திடம்  பல ஆண்டுகளாக கார் ஓட்டியாகப் பணிபுரிந்து வந்தார்.

மழை இன்னும் வலுத்தது. வண்டியின் முன் பாதையே கண் தெரியாத நிலை.
“அங்கிள் ரொம்ப கஷ்டமா இருந்தா வேணும்னா கொஞ்சம் நிறுத்தீட்டு போகலாமா?” என்றான் அவரிடம்.
“வேண்டாம் தம்பி.... இன்னும் வலுத்துகிட்டுதான் வருது.... எப்படியானும் வீடு போய் சேர்ந்துடலாம்” என்றபடி லாவகமாக ஓட்டினார். ஆனால் என்ன பயன் இன்னும் ஒரு நூறு அடி போயிருப்பார்கள். வண்டி சட்டென்று நின்று போனது. விநாயகம் இறங்கி கொட்டும் மழையில் தனக்குத் தெரிந்த ரிப்பேர்களை செய்து பார்த்தார். அவர் சிரமம் பலிக்காமல் போனது.
அவர் திலீபனிடம் வந்து “தம்பி என்ன ட்ரபிள்னு தெரியலை.... நீங்க வண்டியிலேயே இருங்க... நான் பக்கத்துல யாரானும் மெக்கானிக் கிடைப்பாங்களான்னு பார்க்கறேன்” என்று டிக்கியிலிருந்து மழை கோட்டை எடுத்து அணிந்துகொண்டு நடந்து மாயமானார். ஹ்ம்ம் என்ற பெருமூச்சுடன் வண்டியிலேயே அமர்ந்திருந்தான் திலீபன்.

இங்கே திலீபனைப் பற்றி சில வரிகள், ஆறு அடியை நெருங்கும் உயரம் மாநிறம்... தீஷிண்யமான கண்கள்... செதுக்கியது போன்ற முகம். அளவான மீசை.. சுருட்டை முடி என்று மிக அழகாக இருந்தான்.
ஹேண்ட்சம் என்பார்களே அதற்கு அவனே இலக்கணம் போல இருப்பான். சின்ன வயது முதலே நல்ல செழிப்பான வாழ்வு, உயர்ந்த வகை சாப்பாடு, முறையான உடற் பயிற்சி, கொஞ்சமாக டென்னிஸ், முடிந்தபோது வாக் என்று வளர்ந்தவன் ஆயிற்றே. போதாததற்கு கிளீன் ஹேபிட்ஸ். அவன் மது, மாது, புகை என்று எந்தவித போதைக்கும் தன்னை இதுவரை அடிமைபடுத்திக்கொள்ளவில்லை. அதில் அவன் தாய்க்கு ஏகப் பெருமை.
“எங்க திலீபனப் போல வருமா” என்பார்.

வீட்டிலோ பிசினஸ் விஷயமாகவோ கூட எந்த பார்டியிலும் அவன் கையில் ஆரஞ்சு ஜூஸ் தான் இருக்கும். அவனை கல்லூரி நாள் முதலே இதற்காக கேலி செய்த நண்பர்களும் உண்டு.
“இதெல்லாம் போதை இல்லைடா.... உண்மையான போதை என்ன தெரியுமா, நினைத்ததை சாதிப்பது.... முக்கியமா நாம செய்யும் தொழிலில் சாதிப்பது...” என்பான் கண்களில் கனவுகளுடனும் முகத்தில் அதற்குண்டான வெறியுடனும். அவனை அறிந்தவர்கள் ஆம் என்று ஆமோதிப்பர்.

சிறு வயது முதலே தன் தந்தையின் வியாபார ஆளுமை கண்டே வளர்ந்தவன். மிக விரைவில் அவரிடம் இருந்து அந்தக் கலையை கற்றுத் தேர்ந்தான். கல்லூரி முடித்து வெளிநாடு சென்று எம் பி ஏ முடித்துத் திரும்பி வந்து தந்தையின் பாரத்தை மனமுவந்து ஏற்றுக்கொண்டான். அதற்காகவே காத்திருந்தது போல அவரும் போய் சேர்ந்தார். தாயின் அன்பு மட்டுமே அவனுக்கு துணை என வாழ்கிறான். உழைப்பே அவன் கேளிக்கை... அதுவே அவனுக்கு உவகை... அதுவே அவனுக்கு போதை.... அதனாலேயே வெற்றி அன்னை அவனை தாவி வந்து அணைத்துக்கொண்டாள். ஊட்டியில் அவர்களுக்கென சில தேயிலை எஸ்டேட்கள் உள்ளன, அதன் கூடவே பழத் தோட்டங்கள், இரண்டு ரிசார்ட்கள் ஒரு ஹோட்டல் எல்லாமும் சொந்தமாக இருந்தன. ரிசார்ட்டும் ஹோட்டலும் இவன் தலை எடுத்து அமைத்தவை.

இதோ இப்போது கூட வானம் கொட்டித் தீர்க்கும் நேரத்திலும் பெங்களூரில் ஒரு முக்கிய பிசினஸ் மீட்டிங் வெற்றிகரமாக முடித்து கொண்டுதான் கோவை விமான நிலையத்திலிருந்து திரும்பிக் கொண்டிருக்கிறான்.
காரின் உள்ளேயே அமர்ந்திருப்பது மூச்சை அடைப்பது போல உணர்ந்தான். மழையின் சீற்றம் கொஞ்சம் குறைந்திருந்தது. மெல்ல இறங்கி ரோடை க்ராஸ் செய்தான். அங்கே இருந்த ஒரு வழிகாட்டி மைல் கல் மேல் அமர்ந்தான். வானத்தை நிமிர்ந்து பார்த்தான். இன்னமும் கண்ணை மூடிக்கொண்டு பேய் மழை உண்டு என்று பயமுறுத்தியது. மணி என்னவோ ஐந்துதான் எனினும் இருட்டி இருந்தது. அவ்வப்போது சென்ற ஒரு வண்டியின் முன் விளக்கின் வெளிச்சம் மட்டுமே பாதை காட்டியது. முகத்தின் மேலே சட சடவென மழை துளிகள் விழ ஆரம்பிக்க அவன் சட்டேன்று எழுந்தான்.

‘காரில் எத்தனை நேரம் உட்காருவது அங்கிளை இன்னும் காணுமே...’ என்று யோசித்தான்.
எதிரே சைக்கிளில் ஒருவன் வர கைகாட்டி நிறுத்தினான், நிலைமை பற்றி விசாரித்தான். அங்கே மண்சரிவு ஏற்பட்டு பாதை முடக்கப்பட்டு உள்ளது எனாவன் தெரிவித்துவிட்டு சென்றுவிட, இவன் குழப்பமானான். 

'அடா, இப்பொது என்ன செய்வது, இப்படி நன்றாக நடுத்தெரிவில் இந்த பேய்மழையில் மாட்டிக்கொண்டோமே' என கொஞ்சம் கலவரமடைந்தான்.

அப்போது யாரோ குடையுடன் தன்னருகே வருவதை கண்டு நிதானித்தான் 

"நீங்க ரொம்ப நேரமா இங்க காத்திருப்பதைப் பார்த்தேன்.... வண்டி ஏதானும் ப்ராப்ளமா.... ஏதானும் உதவி வேணுமா?” என்றது அந்த இனிமையான குரல். ஆம் அது ஒரு பெண். மழை கோட் போட்டிருந்ததால் அவனுக்கு அது பெண் எனத் தெரிந்திருக்கவில்லை.
“ஆமா வண்டி ரிப்பேர்.... டிரைவர் அங்கிள் மெகானிக்கை தேடிப் போனாரு, ஆனா மலை சரிவு ஏற்பட்டு மாட்டிகிட்டார்” என்றான்.
“ஒ கடவுளே” என்று அவள் சிந்தைவயப்பட்டாள்.
“எத்தனை நேரம் இங்கேயே காரிலேயே இருப்பீங்க.... இங்க இந்த பக்கத்துல ஹோட்டல் கூட கிடையாது..... அதோ தெரியுதே அது எங்க சிறு வீடு.... உங்களுக்கு பரவாயில்லைனா இன்றிரவு அங்கே தங்கலாம்” என்றாள்.
அவன் தயங்கினான். ‘இது பெண்ணா இல்லை இந்த வேளையில் ஏதேனும் மோகினி நடமாடுகிறதோ’ என்று உள்ளுக்குள்ளே சிரித்துக்கொண்டான்.
“இல்லை தாங்க்ஸ்” என்று மறுத்தான்.
“காரிலேயே இருந்தா இந்த குளிர் உங்கள தாக்கி உடம்புக்கு வந்துடும்.... வேணும்னா வாங்க” என்று அதற்குமேல் வற்புறுத்தாமல் அவள் நகர்ந்தாள்.
‘இவளும் சென்றுவிட்டால் தனியே அவளே கூறுவது போல இந்த மழை இரவில் குளிரில் மூடிய காரில் எப்படி?’ என்று அவன் குழம்பினான்.
“உங்களுக்கு ஒண்ணும் சிரமம்....” என்று தயங்கியபடி கூறினான்.
“நத்திங், பெரிய வசதி எல்லாம் இருக்காது.... ஆனால் இரவை கழிக்க ஒரு பாதுகாப்பான இடம் நிச்சயமா உண்டு” என்றாள் பளீரென சிரித்தபடி. வெட்டிய மின்னலில் அவள் வெண் பற்கள் மின்னின.

காரை பூட்டிக்கொண்டுஅவளைத் தொடர்ந்து அவன் செல்ல முயன்ற போது இருட்டில் பாதை தெரியாமல் அவன் காலை எடுத்து வைத்த இடம் சேரும் சகதியுமாக இருக்க அதில் அவன் கால் வழுக்கி அம்மா என்றபடி மடங்கி விழுந்தான்.
“அய்யோ பார்த்து..... அடி பட்டுடுச்சா?” என்று பதறி ஓடி வந்தாள்.
“இல்லை இட்ஸ் ஒகே” என்று கூச்சத்துடன் கூறி எழ முயன்றான். அதே சகதியில் கால் மீண்டும் மீண்டும் தேய்த்துக்கொண்டு போனது.
அவள் குடையை மடக்கி அவன் காரின் மேல் வைத்துவிட்டு இரு கை கொண்டு தன் மொத்த பலத்துடன் அவனை எழுப்பி நிறுத்தினாள். அவன் மெல்ல சுதாரித்துக் கொண்டான்.
“தாங்க்ஸ்” என்றான் தன்னைக் கண்டு அவனுக்கே அசிங்கமாக இருந்தது.
“பெரிய அடி ஒண்ணும்.....” என்றாள்.
“இல்லை இடது பாதத்தில்தான் சுளுக்கு போல தோணுது” என்றான் காலை ஊன முடியாமல் நொண்டியபடி.
“இருங்க திரும்ப இந்த சகதி வாரி விட்டுடும்” என்று அவன் இடது கையை அவள் தோளைச் சுற்றி போட்டுக்கொண்டு குடையை பிரித்து பிடித்துக்கொண்டு மேலே நடந்தாள். ஒரு சிறு மேடு போல ஏறி அதன் மேல் இருந்தது அவளது அந்தச் சின்ன வீடு.
வீடு உள்ளே எப்படி இருந்ததோ, ஆனால் அந்த இருட்டு பொழுதிலும் பல வண்ண மலர்கள் மழை நீர் பட்டு தலை அசைக்க நறுமணம் அவன் நாசியைத் துளைத்தது. அவன் அவளின் உதவியோடு மெல்ல முன்னேறினான். வீட்டின் உள்ளே சன்னமாக ஒளிர்ந்தது லாந்தர் விளக்கு.
“சாரி இந்த மழையில் கரண்ட் வேற போயிடுச்சு.... இருட்டில உங்களுக்கு மேலும் கஷ்டம்” என்றாள் மன்னிப்பாக. நல்லவேளையாக அப்போது கரண்ட் மீண்டது.
“ஒ தாங்க காட்” என்றாள். பளிச்சென்று விளக்கு வெளிச்சத்தில் தான் அவளை முழுமையாகக் கண்டான். இளம் இருபதுகளில் இருந்தாள். அழகான வட்ட முகம். மாசு மறு இன்றி பளிச்சென்று இருந்தது. ஒரே ஒரு சின்ன கருப்பு பொட்டு மட்டுமே நெற்றியில். காதில் ஒரு சிறு முத்துத் தோடு. கழுத்தில் சன்னமான கருகமணி கையில் ஒரு மெட்டல் வளையல். இவ்வளவே அவளது அலங்காரம். முடி நீண்டு பிட்டத்தைத் தொட்டது. இருக்க பின்னி தொங்கவிட்டிருந்தாள்.

“உக்காருங்க” என்று கூறி உள்ளே சென்று சூடான டீ எடுத்து வந்தாள் கூட சில பிஸ்கட்டுகளும். அவன் காலை ஒரு துண்டை நனைத்து ஓட்ட பிழிந்து துடைத்தாள்.
சிராய்த்திருந்தது.... அதில் கொஞ்சம் ஆயின்ட்மென்ட் பூசி சின்னதாகக் கட்டு போட்டாள். அவன்தான் கூச்சத்தில் நெளிந்தான். “பரவாயில்லை வேண்டாம்” என்று தடுத்துப் பார்த்தான்.
“இல்லைங்க ஈரத்தில வேற நினைச்சிருக்கு... உடனே சுத்தம் செய்து மருந்து போடாட்டா செப்டிக் ஆயிடும்” என்று கருமமே கண்ணாயினாள். முதலுதவி படித்திருந்தாள் போலும்.

அவனது பான்ட் சேரும் சகதியுமாக இருந்தது கண்டு உள்ளே சென்று ஒரு லுங்கி எடுத்து வந்து கொடுத்தாள்.
“இதை உடுத்திக்கிட்டு பேண்டை குடுங்க அலசி காயப் போட்டுடறேன்.... பேன் காற்றில காலைக்குள்ள ஆறிடும்” என்றாள். “ஐயோ வேண்டாம்” என்றான் கூச்ச மிகுதியில்.
“அப்போ இந்த சகதியோடவே படுக்கப் போறீங்களா?” என்று கேட்டாள்.
“எனக்கொண்ணும் இதுல பெரிய கஷ்டம் இல்லை... இஷ்டப்பட்டா மாத்திக்குங்க” என்றுவிட்டு நகர்ந்தாள்.
அவர்கள் பேசிக்கொண்டே இருக்கும்போதே ஒரு சின்னஞ்சிறு குழந்தையின் அழுகுரல் கேட்டது.
‘என்ன’ என்று அதிர்ந்தான் ‘இவள் மணமானவளா.... இந்தச் சின்ன வயதில் மணமாகி குழந்தை வேறா?’ என்று திகைத்தான். “இல்லேடா, இல்லேடா கண்ணா, அம்மா தோ வந்துட்டேன்” என்று கூறிக்கொண்டே சிட்டாகப் பறந்து உள்ளே சென்று அள்ளி அணைத்து கையில் ஏந்திக்கொண்டாள்.

அவனுக்கு அம்மா என்றதும் தன் அம்மா கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருப்பார் என்ற எண்ணம் வந்து "போன் பண்ணிக்கலாமா?" எனக் கேட்டான். "கண்டிப்பா" என்றாள்

அவன் தன் தாயை அழைக்க, அவர் கலவரத்துடன், 
"என்னடா திலீப் இருக்கே, இன்னும் வரலையே பா ஒரே மழையும் இருட்டுமா இருக்கே” என்று அங்கலாய்த்தார். 
“இல்லைமா நான் இன்னிக்கி வர முடியாது.... நான் நல்லா இருக்கேன்... இப்படி எல்லாம் ஆகிப்போச்சு....” என்று விவரித்தான்.
“நான் இங்க ஒரு வீட்டில தங்கி இருக்கேன்.. பத்திரமா இருக்கேன்.... கவலைப்படாதீங்கன்னு சொல்லத்தான் கூப்பிட்டேன்.... 

நாயகம் அங்கிள் அந்தப்பக்கம் மாட்டிகிட்டு இருக்கார்..... முடிஞ்சா வீட்டிற்கு வந்துவிடுவார்.... நீ ஜாக்ரதையா இருந்துகோம்மா.... என்னைப் பற்றி கவலைப்படாதே” என்று தைர்யம் கூறினான்.
“அடக்கடவுளே என்னடா இந்நிக்கின்னு இப்படி, சரி பார்த்துக்க பா” என்று கவலையோடு போனை வைத்தார்.


சிசுவை கையில் ஏந்தியபடியே சமையலறைக்குச் சென்று பால் கலந்து பாட்டிலில் ஊற்றி எடுத்துக்கொண்டு வந்து ஹாலின் ஒரு சுவரில் சாய்ந்து கீழே அமர்ந்து பாலை போட்டினாள். அதுவும் ஆவலாகக் குடித்தது பசி போலும்.
ஒரு வயது கூட ஆகாத சிசு. எட்டு பத்து மாதங்கள் இருக்கலாம்.... அழகாக கொழுக் மொழுக் என இருந்தது அந்த ஆண் குழந்தை.... கருவண்டு கண்களை முழித்து அங்கும் இங்கும் பார்த்தது.... குடித்து முடிக்க
“சமத்து டா செல்லம்” என்று திருஷ்டி கழித்தாள். அது சிரித்தது. அதைக்கண்டு அவளும் சிரித்துக் கொண்டாள். அதன் தலையை உயர்த்தினார்ப்போல பிடித்துக்கொண்டு முதுகில் லேசாக தட்டி கொடுத்தாள். அது சன்னமான ஏப்பம் விட்டது. அவள் முகத்தில் புன்னகை பூத்தது. பின்னோடு எழுந்து குழந்தையை தோளில் சாய்த்துக்கொண்டு மெல்ல தட்டி கொடுத்து தூங்கச் செய்தாள்... ஆனால் அவனோ விளையாடும் மூடில் இருந்தான், அவள் தோளில் இருந்தபடியே கண்கள் அலைபாய பராக்கு பார்த்தான்.
“சரியான வாலு, நான் சமைக்க வேண்டாமாடா... இப்போ போய் முழிச்சுகிட்டியே செல்லம்..” என்று கொஞ்சியபடியே
“நீங்க உடை மாற்றுங்க... நான் போய் இரவு உணவு தயார் செய்யறேன்” என்று சமையல் அறைக்குள் நுழைந்து கொண்டாள்.


அங்கே இருந்த இரு கூடை சேர்களில் ஒன்றில் அமர்ந்திருந்த அவன் மெல்ல எழுந்து விந்தியபடியே பாத்ரூம் போய் தன் பேண்டை அவிழ்த்து தன் காலில் ஈரம் படாது வாஷ் பேசினில் அதை கழுவி சுத்தபடுத்தினான். சகதி பெரும்பாலும் மறைந்தது கொஞ்சம் கரை மட்டுமே இருந்தது... அதை பிழிந்து அங்கேயே வைத்துவிட்டு முகம் கை மற்ற கால் என்று கழுவிகொண்டு அவள் குடுத்த லுங்கியை அணிந்து கொண்டு துண்டால் முகம் துடைத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தான். பேண்டை அங்கிருந்த இன்னொரு நாற்காலியின் மீது காயப்போட்டான்.

Thursday, 20 September 2018

ENGIRUNDHO VANDHAAN -1

எங்கிருந்தோ வந்தான் 

கண்ணன் எனப்படும் கிருஷ்ணன் கண் மூடி தன் காட்டேஜின் கட்டிலில் விழுந்து கிடந்தான். கண்கள் மூடி இருந்தாலும் மனம் விழித்திருந்தது. சஞ்சலப்பட்டு எரிமலையாய் கொழுந்து விட்டு எரிந்து கொண்டிருந்தது

எப்படி முடிந்தது அவனால், எப்படி அப்படி பேச முடிந்தது..... வாழ்வில், இந்நாள் வரை சின்னச் சின்ன விஷயங்களைக் கூட என்னிடத்தில் ஓடி வந்து பகிர்ந்து கொண்டவனா இன்று அப்படி பேசினான்.... என்ன குறை... எங்கே யார் செய்த குற்றம்.... ஏன் இப்படி எல்லாம்என்று பல வினாக்கள் கண்ணனின் மனதில் எழுந்தன
கிருஷ்ணன் திலீப் சக்ரவர்த்தியின் மூத்த மகன். அவன் தாய் மதுவந்தி தாய்மையின் மொத்த உருவம். அவர்களின் உயிர் மூச்சு கண்ணன்தான். கிருஷ்ணன் என்று பெயர் சூட்டி இருந்தும் கண்ணா என்றே கொஞ்சி கொஞ்சி அழைப்பர் பெற்றோர். மற்றவர்களுக்கு அவன் கிருஷ்.
கிருஷ் தன் தந்தையைப்போலவே மிகச் சிறந்த பிசினஸ்மேன். ஊட்டியில் வசித்த இவர்களின் குடும்பச் சொத்தாக பல ஆயிரம் ஏக்கர்கள் நிலபுலங்கள் உண்டு. ‘மிஸ்டி மெடோஸ்என்ற தேயிலை எஸ்டேட் மற்றும் கோல்டன் நெஸ்ட்எனும் ரிசார்ட் என்று பேரும் புகழுமான குடும்பம். சிறு வயது முதலே இந்த ரிசார்ட் மற்றும் எஸ்டேட் பணிகளில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டான் கிருஷ். அதனால் படிப்பு வெற்றிகரமாக முடிந்ததும் ஹோட்டல் அண்ட் பிசினஸ் மேனேஜ்மென்ட் படித்தான். வெளிநாட்டில் சென்று ஹோட்டல்களின் சிறந்த பராமரிப்பு பற்றி தேர்ச்சி பெற்று வந்தான். தன் பெயரில் கேத்தியில் இருந்த சில ஏக்கர்களில் சின்னதாக தனக்கென கால் பதித்துக்கொள்ள ஒரு ரிசார்ட் துடங்க எண்ணினான். தந்தையிடமே கடனாகப் பணம் வாங்கிக்கொண்டு இருந்த நிலத்தில் உள்ள சின்ன வீட்டை இடித்து மேலும் பக்கத்தில் உள்ள சில நிலங்களை விலைபேசி வாங்கி ரிசார்டை உலக தரத்தில் கட்டி முடித்தான்


சுற்றும் சோலைவனமாக மாற்றி அமைத்தான். எங்கு பார்க்கினும் பூக்கள் பூத்து குலுங்கும் நந்தவனமாக அழகுடன் திகழ்ந்தது. உள்ளேயே ஸ்பா எனப்படும் உடலுக்கு சொகுசு கொடுக்கும் பார்லர் நிறுவினான். மனதும் உள்ளமும் சுகமாக சொகுசு பட அமர்ந்து ரிலாக்ஸ் செய்ய இது சுற்றுலா பயணிகளுக்கு மிகுந்த பயனுள்ளதாக அமைந்தது. யோகா செண்டர் இருந்தது. காலை மாலை நடைபழக என பாதை இருந்தது. சுவையான உணவு உண்ண இரண்டு  விதமான உணவு விடுதி அமைத்திருந்தான். பெரிய அலுவலகங்கள் மீடிங்ஸ் நடத்தவென கான்பரன்ஸ் ஹால் மற்றும் பேங்க்வெட் ஹால் இருந்தன.
மேலே ஊட்டியில் வியாபாரத்தனம் அதிகமாக ஆக கீழே குன்னூரும் கேத்தியியும் மக்களுக்கு பிடிக்க ஆரம்பித்தன. அதை பயன்படுத்தி சரியான நேரத்தில் இந்த ரிசார்டை அமைத்து வெற்றிகண்டான் கிருஷ். நாலே வருடங்களில் தந்தையிடம் கடனாக வாங்கிய பணத்தை திருப்பி செலுத்திவிட்டான். மிகச் சின்ன வயதில் இத்தனை சாதனைகள் படைத்த மகனை எண்ணி பெற்றோருக்கு பெருமை.


ஆனால் இன்று இவன் நிலை... இதை எண்ணி பெருமூச்சு விட்டபடி தூங்க முயன்றான். மனம் உறங்க மறுத்தாலும் உடல் அசதி உறங்கச் செய்தது. விடிகாலை எப்போதும் போல விழித்தெழுந்து எங்கே இருக்கிறோம் என்று ஒரு நிமிடன் முழித்து பின் உணர்ந்தான். பல் விளக்கி முகம் கழுவி அறையிலேயே இருந்த கெட்டிலில் சுடு நீர் கொதிக்க வைத்து ரெடிமேட் காபி சர்க்கரை மற்றும் பால் தூள் சேர்த்து காபி செய்து அருந்திவிட்டு தனது ட்ராக் சூட்டில் வெளியே வந்தான். இப்போது பிப்ரவரியே ஆயிருந்தது. அதனால் பனி கிடுகிடுக்க வைத்தது. பேன்ட் பாக்கெட்டில் கைகளை நுழைத்துக்கொண்டு நிதான நடையில் ரிசார்டிலேயே நடக்கத் துவங்கினான். கால் போன போக்கில் நடந்து கொண்டிருக்க மனம் அலைபாய்ந்தது. முன்தினம் நடந்தவற்றை அசை போட்டது. ஏன் எதற்கு என்று கேள்விகள் மீண்டும் எழுந்து அவனை புரட்டி போட்டன. அந்த எண்ணங்களை கலைத்துவிட்டு சுற்றிலும் இருக்கும் இயற்கை அன்னையின் அழகில் தன்னை மறக்க முயற்சித்தான். பயனும் கண்டான்

பனித்துளிகள் கண் சிமிட்ட பலவண்ண மலர்கள் அவனைக் கண்டு புன்னகைத்தன. பச்சை பட்டுடுத்தி மலை அன்னை இரு கை நீட்டி அவனை தழுவிக்கொள்ள மனம் லேசானது. சிலீரென முகத்தில் பட்டுச் சென்ற குளிர் தென்றல் மனதின் சூட்டை தணித்தது. மெல்லத் திரும்பி வந்து குளித்து அலுவலகம் செல்ல தயார் ஆனான்.

அங்கு செல்லும் முன் ரெஸ்டாரண்டிற்குச் சென்றான். ரிசார்ட்டின் முதலாளி அங்கே உணவு உண்ண வந்திருப்பது கண்டு அனைத்துச் சிப்பந்திகளுக்கும் சந்தோஷம். முகம் மலர்ந்து வரவேற்றனர். ஒரு தலை அசைப்போடு அவனும் மலர்ந்த முகமாய் உள்ளே வந்து அமர்ந்தான்

என்ன கொண்டு வரட்டும் சார்?” என்றான் அவன் உதவியாள் முத்து. “காண்டினெண்டல் ஆர் இண்டியன் சார்?” என்று கேட்டான்
இண்டியன்என்றான் ஒகே என்று சென்று சுடச் சுட மசால் தோசையும், வடையுமாக கொண்டு வந்தான். கூடவே பெரிய க்ளாஸ் நிறைய பிரெஷாக செய்திருந்த ஆரஞ் ஜூசும். வேண்டா வெறுப்பாக சாப்பிட அமர்ந்தவனுக்கு சுவையான சூடான அந்த உணவு மற்றும் அன்பான உபசரிப்பு மனமும் வயிறும் நிறைந்தது. சாப்பிட சாப்பிட பசி அறிந்தான். சாப்பிட்டுவிட்டு தலைமை சமையல்காரரிடம் போய் பாராட்டினான்.... அவருக்கு வாயெல்லாம் பல் முகமெல்லாம் புன்னகை..... முதலாளி தன் உணவை வேலையை பாராட்டினால் போதாதா ஒருவனுக்கு. அனைவரிடமும் புன்னகையுடன் ஒரு தலை அசைப்பில் விடைபெற்று உள்ளேயே இருந்த தன் ஆபிசை அடைந்தான். மனம் அடங்க மறுத்தாலும் தன் பணியில் தன்னை மூழ்கடித்துக்கொண்டான்

மே ஐ கம் இன்?” என்று கதவு லேசாக தட்டப்பட. “எஸ்என்றான். அனிதா உள்ளே நுழைந்தாள். எப்போதும் போல பளீரென்ற அவளது சிரிப்புடன் குட் மார்னிங் கிருஷ்என்றாள். அனிதா கிரிஷின் செயலாளர் மற்றும் அந்த ரிசார்ட்டின் கம்யுநிகேஷன் இன்சார்ஜ்’. அனைத்து பெரிய புக்கிங்சும் இவென்ட்சும் அவளைத் தாண்டியே செல்ல வேண்டும்.... ஏற்பாடுகள் அவள் சொல்படி நடக்கும்..... அதற்கு முழு தகுதியும் உடையவளும் கூட..... அதற்கேற்ற படிப்பு உழைப்பு என்று உயர்ந்திருந்தாள். ஊட்டியிலே பிறந்து வளர்ந்தவள்தான்.... அவளது தந்தை பிரிகேடியர் சுப்பிரமணியம் வெல்லிங்டனில் முக்கிய ராணுவ பதவி வகித்து ரிடையர் ஆனவர். ஒரு மகள் ஒரு மகன் மட்டுமே.


அனிதாவிற்கு விஷ் செய்துவிட்டு அனிதா, இரண்டு முக்கிய மெயில்ஸ் உன் பார்வைக்கு என அனுப்பி இருக்கிறேன்..... இன்னிக்கே கவனிச்சுடுஎன்றான்
எஸ் கிருஷ்என்று அவளும் உடனே அமர்ந்து தன் கணினியில் அதை பார்வையிட்டாள். இரு பெரும் கம்பனிகளிடமிருந்து சில தேதிகள் கேட்டு அப்போது இங்கே அறைகள் மற்றும் பேங்க்வெட் ஹால்ஸ் மற்ற ஏற்பாடுகள் செய்ய முடியுமா என்று வேண்டுகோள் விடுத்திருந்தனர்

ஒன்று கம்பனியின் விற்பனை கிளைகளின் வருடாந்திர மாநாடு... இன்னொன்று கம்பனியின் வருடாந்திர ஜெனரல் பாடி மீட்டிங்.

இரண்டு தேதிகளையும் சரி பார்த்து நமக்கு ஒத்துக்க முடியுமான்னு கண்டு சொல்லு.... அதன்படி பதில் அனுப்பலாம்என்றான்
அதன்படி செக் செய்ய எஸ் கிருஷ் இதுவரை புக் ஆகலை.... அதனால நாம ப்ளாக் செய்யலாம்... ஏற்பாடு பண்ணீடலாம்என்றாள்
ஒகே தென், அதன்படி அவங்களுக்கு பதில் தந்துடு அனிதா..... கூடவே இவங்களுக்கு இருபத்தி ஐந்து அறைகளும் அவங்களுக்கு அறுபது அறைகளும் புக் பண்ணறதால பாதிக்குப் பாதி அட்வான்ஸ் பேமெண்ட் தந்துடணும்னு ஸ்ட்ரிக்டா எழுதிடு அனிதாஎன்றான்
சரி என்று அதன்படி மெயில் தயார் செய்து அவன் பார்வைக்கு டிராப்ட் அனுப்பினாள். அதை சரிபார்த்து குட் அனுப்பீடுஎன்றான்.


அவசர வேலைகள் முடிந்ததும் அவனுக்கு டீ எடுத்துக்கொண்டு அவனெதிரே வந்து அமர்ந்தாள்
கிருஷ்என்றாள். கணினியில் கண் பதித்திருந்தான் ஆனால் அவன் மனம் அதில் லயித்திருக்கவில்லை என்று உணர்ந்தாள். “கிருஷ்என்றாள் மீண்டும் யா அனிதாஎன்றான் தலை நிமிர்த்தி
ஆர் யு ஒகே?” என்று கேட்டாள்
ம்ம்என்றான்
இல்லை, நீங்க நார்மலா இல்லை..... ஏதோ பெரிய பிரச்சனை போல.... உங்க முகத்தில என்றும் இருக்கும் மலர்ச்சி இல்லை... உங்க கண்ணில ஒரு ஒளி இருக்கும் அதுவும் இன்னிக்கி மிஸ்ஸிங்என்றாள் கவலையுடன்

அனிதா அங்கே வேலை செய்ய வந்து இந்த நான்கு வருடங்களில் அவனை நன்கு புரிந்து வைத்திருந்தாள். செயலாளராக இருந்தது மீறி நல்ல நட்பு உருவானது. அவளிடம் எல்லாமும் பகிர்ந்து கொள்வான் கிருஷ். அந்த நிலை மாறி சமீபத்தில்தான் காதலாக கனிந்திருந்தது. சினிமா காதல்போல இருவரும் உராய்ந்துகொண்டு டுயட் பாடவில்லை.... ஐ லவ் யு கூறிக்கொள்ளவில்லை, எனினும் ஒருவர் மீது ஒருவர் ஈடுபாடும் அன்பும் அக்கறையும் கொண்டுள்ளதை இருவரும் அறிந்துதான் இருந்தனர்
எஸ் அனி, நிறைய விஷயம் இருக்கு..... உன்கிட்ட ஷேர் பண்ணிக்காம பின்ன யாரோட டா... ஆனா இப்போ இல்லை..... மாலையில மீட் பண்ணி அதைப்பற்றி பேசுவோம்..... இப்போ மதியம் நடக்கவிருக்கும் மீட்டிங்குக்கு தயார் பண்ணிக்கணும்என்றான்
வேலை நேரத்தில் அதுவே அவனுக்கு உயிர் மூச்சு. அதை அறிந்தவள் அவனுக்கு வேண்டிய பாயின்ட்சை எடுத்து தயார் நிலையில் வைத்தாள்.

மதியம் உணவு நேரமானது
சாப்பிடலாம் கிருஷ்என்றாள்
இல்லை அனி பசி இல்லைஎன்றான்
வீட்டு சாப்பாடு, உங்களுக்கு பிடிச்சதுஎன்று தன் வீட்டு சப்பாத்தி குருமாவும் உள்ளே இருந்தே வரவழைத்த சில உணவு வகையுமாக இரு தட்டுகளில் போட்டு எடுத்துவந்து அவனை இழுத்து சோபாவில் அமர்த்தி தட்டை கையில் கொடுத்தாள். அவன் வேறு வழி இன்றி உண்டான். இது போன்ற அவன் மனம் அறிந்து பணிவிடை செய்வதில் அவள் தாய்தான். அவனிடம் அளவு கடந்த பற்று வைத்திருந்தாள் அனிதா.


சாப்பிட்டு எப்போதும் இருபது நிமிடங்கள் மட்டுமே பவர் நேப் எடுப்பான் கிருஷ். பின் உற்சாகமாக வேலையில் ஈடுபடுவான். அதுபோல சோபாவிலேயே சாய்ந்து அமர்ந்து கண் மூடி இருக்க அவன் தூங்கவில்லை என்பதை அவன் கண் மணிகள் அலைபாய்வதிலிருந்து கண்டுகொண்டாள். பையன் வந்து சுத்தபடுத்திவிட்டு சென்றபின் கதவை அடைத்துவிட்டு வந்து சோபாவில் அவன் பின்னே போய் நின்றுகொண்டு மெல்ல அவன் நெற்றி புருவம் கண் என நீவி விட்டாள். அவன் முக சுருக்கங்களை நீக்குபவள் போல வருடி கொடுத்தாள். நெற்றி பொட்டில் புடைத்திருந்த நரம்புகள் அவன் நிலை உணர்த்தியது. அதனை நீவி விட்டு அவன் கண்களின் மேல் தன் தளிர் விரல்களைக்கொண்டு மூடி லேசாக அமுக்கி விட்டாள். அவன் அந்த மென்மையான சிசுருஷைகளை அனுபவித்தான்
ஒ அனிஎன்று அவள் கைகளை பின்னிருந்து தன் தோள்வழியே முன் இழுத்து மென்மையாக அவள் கைகளில் முத்தமிட்டான். பின் ஒரு பெருமூச்சோடு எழுந்து போய் முகம் கழுவி தலை சீவி மீட்டிங்குக்கு ரெடி ஆனான்
கம் அனிஎன்று அவளோடு கான்பாரன்ஸ் ஹாலிற்குச் சென்று அமர்ந்தான். அன்று அங்கே கோடைகால சுற்றுலா பயணிகள் கூட்டம் நிமித்தன் செய்ய வேண்டிய ஏற்பாடுகள், எடுக்க வேண்டிய அதிகப்படி பணியாளர்கள் என சில பல முடிவுகள் எடுக்கப்பட்டன. அதை அனைத்தையும் குறித்துக்கொண்டாள் அனிதா.

மாலை மயங்கி அந்தி நேரத்தில் வேலை முடிந்து இருவரும் கிளம்பினர். அவளுடன் பேசிவிட எண்ணி அவளையும் தன் வண்டியில் அமர்த்திக்கொண்டு ரிசார்டை விட்டு வெளியே வந்து ஒரு பார்க்கில் வந்து ஒதுக்குப் புறமாக அமர்ந்தான். அனி பொறுமையாக அவன் முகம் பார்த்தாள்
தன் தொண்டையை செருமிக்கொண்டு பேச ஆரம்பித்தான் கிருஷ். அவன் பேச பேச அதைக்கேட்டு அவளுக்கு ஆச்சர்யம் அதிர்ச்சி வேதனை கோபம் எரிச்சல் ஆத்திரம் என்று அவளே உணர்ச்சி பிழம்பானாள்.

என்ன சொல்றீங்க கிருஷ்.... இதெல்லாம் உண்மையா?” என்றாள்
ஆமாம் அனிஎன்றான் தாங்க முடியாத துயரத்துடன்.


கிருஷ்ணனுக்கு அடுத்தவன் தினேஷ். அதற்கடுத்து சுதா. கிருஷ்ணனின் பிறப்பில் ஒரு ரகசியம் இருந்தது. அவன் மதுவந்தி திலீப் சக்ரவர்த்தியின் சொந்த மகனல்ல என்பதுதான் அது. அதை அவனுக்கு அவனது பத்து வயதிலேயே பக்குவமாக எடுத்துச் சொல்லிவிட்டனர் மதுவும் திலீப்பும். அவர்களுக்கு கிருஷ்ணனும் தினேஷும் சுதாவும் ஒருபோலத்தான். கண்ணுக்கு கண் எந்தவித வித்யாசமும் இல்லாமல்தான் மூவருமே வளர்க்கப்பட்டனர். தினேஷும் சரி சுதாவும் சரி கிருஷ்ணன் அண்ணா தான் அவர்களுக்கு எல்லாமே. அதிலும் சுதா இவனின் செல்லம். தினேஷ் சின்னச் சின்ன விஷயங்களை கூட இவனிடம்தான் வந்து பகிர்ந்துகொள்வான். 

அப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் நேற்று அதே தினேஷ் கிருஷ்ணனை பார்த்து “நீ யார், அனாதை பயல் நீ..... உனக்கென்ன எங்க வீட்டில அவ்வளவு உரிமை.... நீ என்ன எல்லா விஷயங்களிலும் நாட்டாமை” என்று இன்னும் என்னென்னமோ அசிங்கமாக பேசி சண்டையிட்டு அவனை அவமானப் படுத்தி இருந்தான். 
நேற்று மதியம் உணவுக்குப் பின் தினேஷ் எதையோ கேட்டு தந்தையை நச்சரித்தான். 
“இதற்குமேலும் உன் தண்ட செலவுகளுக்கு அழ என்னால் முடியாது.... முதலில் ஒழுங்காக படிப்ப முடி” என்றார் திலீப். 
“என்ன தண்ட செலவு பண்ணீட்டேன் நான்..... இங்க யாரெல்லாமோ சொந்த பந்தமே இல்லாம உக்காந்து சாப்பிடறாங்க.... சொத்தையே அழிக்கறாங்க.... நான் அதுபோல எல்லாமா செய்தேன்?” என்றான். 
“என்ன பேசறே புரிஞ்சுதான் பேசறியா.... இப்போ யாரு இங்க தண்டமா உக்காந்து சொத்தை அழிக்கறாங்க?” என்று இரைந்தார் திலீப். 
“என்னடா தினேஷ், அப்பாவிடம் போய் இப்படி எல்லாம்...” என்று அவனை அடக்க முயன்றான் கிருஷ். 
“அதானே பார்த்தேன்.... எங்கடா பெரிய வாயத் திறக்கலியேன்னு” என்றான் எகத்தாளமாக. 
தூக்கிவாரிப் போட அனைவரும் அதிற்சியாகினர். 
“என்ன சொல்றே தினேஷ், என்ன பேச்செல்லாம் ஒரு மாதிரி இருக்கு?” என்றான் கிருஷ். 
“போறும், ராமபிரான் மாதிரி வேஷன் போடாதே..... உன் குட்டு எல்லாம் வெளிபட்டாச்சு” என்றான். 
“என்னது?” என்றான் புரியாமல். 

சுதா “தினேஷ் யாரைப் பார்த்து என்ன பேசறே?” என்று கூட சேர்ந்து இரைந்தாள். 
“நீ பேசாம இரு பெண்ணா லக்ஷணமா, உனக்கொன்னுமே தெரியாது... இந்தப் பய ஒரு அனாதை..... இந்த குடும்பத்துல எந்த ரக்த சம்பந்தமும் இல்லாத பயல்.... இவனுக்கு இந்த வீட்டில எல்லா அதிகாரமும் குடுத்து தலைமேல தூக்கி வெச்சுகிட்டு ஆடுறாங்க நம்ம பெற்றோர்..... சொத்தில பங்கு வேற.... கேத்தில தனியா ரிசார்ட் பிசினஸ்..... அதே நான் கேட்டா அஞ்சுக்கும் பத்துக்கும் நூறு கேள்விகள்.... இவன் யாரு.... இவனுக்கு எதுக்கு இத்தனை அதிகாரம்... இத்தனை சொத்து பணம் செல்வாக்கு..... இந்த க்ஷணம் இவனை வீட்டை விட்டுட்டு போகச் சொல்லுங்கப்பா” என்றான். 
சமைந்து தோய்ந்து அமர்ந்துவிட்டாள் மது. 
திலீப் உச்சக்கட்ட கோபத்தில் காச் மூச்சென தினேஷை திட்டி தீர்க்க


“இனி ஒரு பேச்சு பேசினா இந்த வீட்டை விட்டு போகறது அவனில்லை நீயாக இருப்பாய்” என்று மிரட்டினார். 
“யாரை பார்த்து என்ன பேசறே.... கொழுப்பா..... நீ கேட்டபோதெல்லாம் பணமா வாரி இறைத்தேனே அதற்கு தண்டனை தானே இதெல்லாம்” என்று கத்தினார்.